“Mijn moeder is bang… en ik ben ook bang.” — Een kind vroeg een groep motorrijders om hulp in een wegrestaurant dat ‘s avonds laat open was, en wat ze vervolgens deden veranderde zijn leven.
Het eethuisje lag vlak bij Route 17, ver genoeg van de snelweg dat vrachtwagenchauffeurs het pas ontdekten als ze te moe waren om verder te rijden, en dicht genoeg bij de stad dat de koffie nooit helemaal ophield met zetten. De geur ervan nestelde zich in de gebarsten zitjes en op de afgebladderde toonbank als een belofte dat er, hoe laat het ook werd, altijd nog iemand wakker zou zijn.
Het was bijna middernacht toen de Iron Hollow Riders arriveerden, niet met een oorverdovend lawaai zoals men van motorclubs verwachtte, maar in een stille, waggelende beweging, één voor één, helmen onder de armen geklemd, laarzen die vochtige afdrukken van de smeltende sneeuw buiten op de tegels achterlieten. Uit gewoonte namen ze plaats in de hoek, met hun rug tegen de muur en hun gezicht naar buiten gericht, niet omdat ze op zoek waren naar problemen, maar omdat jarenlange dienst hun lichamen had aangeleerd om zich alleen te ontspannen als ze de hele zaal konden overzien.
Hun jassen waren verlept en verbleekt, niet decoratief, elke steek verdiend door de tijd in plaats van door een stoere houding, en hun gesprekken verliepen in een laag, onregelmatig ritme, waarbij ze kort over het weer gingen, over een broer die slecht sliep, over een afspraak bij de veteranenzorg die zes uur langer had geduurd dan zou moeten, voordat ze vervielen in een comfortabele stilte die meer zei dan woorden ooit zouden kunnen.
