Een doodgewone avond veranderde in een ware storm toen haar man het huis binnenstormde, met een woedend gezicht.
“Mam kan je salaris niet opnemen. Waarom werkt de kaart niet?”
Hij schreeuwde en zwaaide met zijn handen. Het bleek dat zijn moeder had geprobeerd het geld van zijn schoondochter zonder haar medeweten te verzilveren.
Deze brutaliteit was de druppel die de emmer deed overlopen voor de jonge vrouw, die al lange tijd van plan was een einde te maken aan de financiële macht van haar schoonmoeder.
Het kantoor van Media Stream was na de werkdag stilgevallen. Alleen het zachte gezoem van computers en het gestage getik van toetsenborden verstoorden de stilte. Lily Price zat voorovergebogen over haar monitor en controleerde de cijfers in het kwartaalverslag nog eens. De klok gaf het begin van tien uur aan – alweer te laat.
Henry Price, het hoofd van de marketingafdeling, kwam even langs bij haar bureau.
“Je familie wacht vast op je.”
Lily wreef vermoeid in haar ogen.
“Ik wil het rapport vanavond nog afmaken. De presentatie voor de CEO is morgen.”
Henry knikte begrijpend.
“Uw toewijding is prijzenswaardig. Overigens nemen we binnenkort een besluit over de functie van key accountmanager.”
Hij keek haar veelbetekenend aan en Lily voelde haar hart een sprongetje maken. Dit was de positie waar ze de afgelopen zes maanden van had gedroomd, sinds Serena met zwangerschapsverlof was gegaan.
‘Ik ben ook bijna klaar met dat kunstproject dat je me hebt gegeven,’ zei Lily snel. ‘Het is maandag klaar.’
‘Je besteedt je weekend weer aan werk.’ De baas schudde zijn hoofd. ‘Doe het niet te bont, maar ik waardeer je enthousiasme wel.’
Toen Henry vertrok, liet Lily zich achteroverleunen in haar stoel en glimlachte somber. De managersfunctie was niet alleen prestigieus, maar ging ook gepaard met een aanzienlijke salarisverhoging: maar liefst dertig procent.
Met dat geld kon ze zich eindelijk vrij voelen.
Lily kwam rond elf uur thuis. Het licht was nog aan in het appartement, wat betekende dat Alex nog wakker was. Het geluid van de televisie kwam uit de woonkamer.
‘Waar heb je tot laat in de avond rondgedwaald?’
De stem van haar schoonmoeder klonk zo plotseling dat Lily terugdeinsde. Gloria stond in de deuropening van de keuken, met haar armen over elkaar.
‘Alex is al een uur aan het eten. En jij? Waar was jij?’
‘Goedenavond, Gloria.’ Lily probeerde beleefd te blijven. ‘Ik werd opgehouden op mijn werk. Morgen heb ik een belangrijke presentatie.’
‘Presentatie. Presentatie.’ spotte de schoonmoeder. ‘Je denkt alleen maar aan je werk, terwijl je man honger lijdt.’
‘Ik heb zijn lunch in de koelkast gezet,’ antwoordde Lily zachtjes, terwijl ze de keuken in liep. Daar stond op tafel een berg ongewassen vaat. In de gootsteen dreven restjes gebakken aardappelen.
‘Moet ik de gestoofde kool even opwarmen?’ vroeg haar schoonmoeder met een overdreven zucht. ‘Ik heb het vandaag nog gekookt.’
‘Dank je. Ik heb geen honger,’ zei Lily snel, terwijl ze de tafel afruimde, de afwas deed en even in de kamer van haar dochter keek.
De zes maanden oude Cheryl lag te slapen en stopte schattig haar kleine vuistje onder haar wang. Lily’s hart kromp ineen van tederheid. Ze schikte de deken voorzichtig en ging weg.
In de woonkamer zat Alex naar voetbal te kijken.
‘Hallo,’ zei Lily zachtjes, terwijl ze naast hem ging zitten.
Haar man hield zijn ogen geen moment van het scherm af.
« Mama zegt dat je weer te laat bent. »
“Ja, morgen is belangrijk.”
‘Ik weet het, ik weet het,’ onderbrak Alex. ‘Belangrijke presentatie.’
“Luister,” zei mijn moeder. “Morgen is het vrijdag.”
Lily spande zich in. Vrijdag was de dag dat Gloria naar de bank ging en bijna haar hele salaris opnam voor « gezinsbehoeften », zoals ze het noemde.
‘En wat dan nog?’ vroeg Lily voorzichtig.
‘Wat bedoel je met « nou en? »‘ Alex keek verbaasd. ‘Mama is van plan naar de schoonheidssalon te gaan.’
“Ze heeft een gezichtsbehandeling en een nieuwe handcrème nodig. Haar huid is ruw na haar verblijf in het zomerhuisje.”
Lily klemde haar tanden op elkaar. Haar salaris – het geld dat ze had verdiend met eindeloze overuren – zou opnieuw naar haar wispelturige schoonmoeder gaan. De vorige keer was het een etentje met vrienden geweest. Daarvoor nieuwe schoenen.
En Lily moest ondertussen steeds oude kleren blijven dragen, omdat ze om de een of andere reden altijd de schamele restjes kreeg.
‘We hebben nog steeds onbetaalde rekeningen,’ merkte ze voorzichtig op. ‘En Cheryl heeft nieuwe slaapzakken nodig.’
Alex fronste zijn wenkbrauwen.
“Kom op. Mama verdient wel wat plezier.”
“Ze heeft een ontzettend moeilijk leven gehad.”
Lily beet op haar lip. Wat een zwaar leven. En hoe zat het met haar, Lily? Ze had na de bevalling nog geen drie maanden zwangerschapsverlof opgenomen, werkte vanuit huis, wiegde de baby met de ene hand en typte met de andere rapporten.
Blijkbaar was dat een gemakkelijk leven.
‘Ik ga naar bed,’ zei ze zachtjes. ‘Morgen vroeg op.’
De weken die volgden, werkte Lily als een machine: ze kwam als eerste op kantoor aan, vertrok als laatste en nam projecten mee naar huis. Zelfs toen de hele afdeling met vakantie ging tijdens de meivakantie, bleef zij achter en voerde ze lastige onderhandelingen met een veeleisende klant.
Woensdagmiddag riep Henry haar bij zich. De CEO zat al in zijn kantoor.
‘Neem plaats, Lily,’ knikte hij formeel. ‘Henry en ik hebben de herstructurering van de afdeling besproken.’
Lily’s hart stond stil. Zou het waar zijn?
« Uw resultaten van het afgelopen kwartaal zijn ronduit indrukwekkend, » vervolgde de CEO, « vooral het Art Media-project. »
“De klant was tevreden en heeft het budget verhoogd. Daarom hebben we besloten dat de functie van key accountmanager voor jou bestemd is.”
Lily voelde tranen van vreugde opwellen.
‘Dank u voor uw vertrouwen,’ probeerde ze kalm te zeggen. ‘Ik zal u niet teleurstellen.’
« En natuurlijk gaat die functie gepaard met een salarisverhoging van dertig procent, » voegde Henry eraan toe, terwijl hij haar de papieren overhandigde.
“Hier is uw nieuwe arbeidsovereenkomst. Wilt u deze alstublieft doornemen?”
Dertig procent. Dat was zelfs meer dan ze had durven hopen.
Met deze loonsverhoging kon ze niet alleen al haar huidige uitgaven dekken, maar ook beginnen met sparen voor een eigen huis – de gekoesterde droom van Lily.
‘s Avonds verliet ze het kantoor opgewekt. Op weg naar huis ging ze langs de bank en haalde een nieuwe salariskaart op haar eigen naam. Ze vertelde dat ze de oude kwijt was. Toen een behulpzame medewerker vroeg of ze ook een kaart voor familieleden nodig had, antwoordde Lily vastberaden:
« Nee, dank u. Extra kaarten zijn niet nodig. »
Ze stopte de nieuwe kaart in een geheim vakje van haar portemonnee. Het was haar kleine geheimpje, haar persoonlijke overwinning, haar kans op financiële onafhankelijkheid. Als ze Alex of haar schoonmoeder niets vertelde over de salarisverhoging en de nieuwe kaart, zou ze misschien in ieder geval een deel van het geld voor zichzelf kunnen houden.
Vrijdag had Gloria zich zoals gewoonlijk mooi aangekleed voor haar bezoek aan de bank. Ze droeg haar mooiste crèmekleurige pak – uiteraard gekocht met Lily’s salaris – maakte haar haar in model en bracht felroze lippenstift aan.
‘Hoe laat krijg je je salaris vandaag?’ vroeg ze zakelijk tijdens het ontbijt.
Lily, die Cheryl haar pap gaf, deed alsof ze het niet hoorde.
