Ik weet niet of hij mijn telefoon had getraceerd of dat hij een vriend bij de lokale politie had, maar toen de moteldeur openging, stond er pure, bezitterige waanzin op zijn gezicht. Hij sloeg me niet. Hij zei geen woord. Hij greep mijn arm zo hard vast dat ik mijn bot voelde kraken en sleurde me terug naar de auto.
Toen we eenmaal binnen waren, deed hij alle deuren op slot. ‘Als je ooit nog probeert te vluchten,’ fluisterde hij, zijn stem zo kalm als een kerkhof, ‘dan breng ik je niet alleen terug. Ik zorg ervoor dat er niets meer van je overblijft dat iemand kan vinden. Begrijp je me? Tot de dood ons scheidt, Sarah. Ik meen het.’
Ik heb nooit meer geprobeerd weg te gaan. Ik ben gestopt met vechten. Ik ben gestopt met hopen. Ik liep op eieren en wachtte op de dag dat de eierschalen eindelijk zouden breken.
De dag die me bijna fataal werd, was een donderdag.
Donderdag was altijd de ergste dag. Het was de dag van zijn wekelijkse prognosevergadering, en als de cijfers niet « omhoog » waren, veranderde het huis in een mijnenveld. Ik had geleerd om zijn favoriete whisky in te schenken zodra hij binnenkwam. Ik had geleerd om de verlichting gedempt te houden en het huis stil te maken.
Maar die avond was de biefstuk medium-well gebakken. Hij had hem liever medium-rare.
‘Wat is dit?’ vroeg hij, terwijl hij met een zilveren steakmes naar het vlees wees. Zijn stem was een laag, grommend geluid dat de haren op mijn armen overeind deed staan.
“Mark, de slager zei dat het een dunner stuk vlees was, dus het was sneller gaar—”
‘Het kan me niet schelen wat de slager zei!’ brulde hij, terwijl hij zo snel opstond dat de tafel schudde. ‘Het kan me wél schelen dat ik na een veertienurige werkdag thuiskom bij een vrouw die zelfs de meest basale taak van haar leven niet kan uitvoeren!’
Hij greep me bij mijn haar en smeet mijn hoofd tegen het aanrecht. De wereld explodeerde in een caleidoscoop van wit licht en ondraaglijke hitte. Ik voelde mijn neus kraken – een misselijkmakend, nat geluid. Bloed stroomde over mijn gezicht, heet en dik.
‘Alsjeblieft, Mark! Hou op!’ smeekte ik, mijn stem klonk als een nat gegorgel.
Hij hield niet op. Hij sleurde me naar de grond en begon te schoppen. Mijn ribben, mijn rug, mijn buik. Ik kromp ineen om mijn hoofd te beschermen, maar de pijn was een fysieke last, een verstikkende deken. Ik voelde een rib breken – een scherpe, inwendige knal, gevolgd door een brandend gevoel dat de lucht uit mijn longen zoog.
Toen greep hij me bij mijn keel. Hij drukte me tegen de koelkast, mijn voeten bungelden centimeters boven de grond. Zijn gezicht was een masker van pure, onvervalste haat. Ik keek in de ogen van de man met wie ik getrouwd was, en voor het eerst zag ik het einde.
‘Je bent nutteloos,’ spuwde hij, terwijl hij zijn hand zo stevig vastgreep dat de wereld aan de randen begon te vervagen. ‘Ik had er jaren geleden al een einde aan moeten maken.’
Hij sloeg me tegen mijn slaap. Het laatste wat ik me herinner, is het koude gevoel van de linoleumvloer tegen mijn wang en het verre geluid van zijn gemompel: « Kijk eens wat je me hebt laten doen. »
Ik verdween in het zwart.
Ik weet niet hoe lang ik buiten bewustzijn ben geweest. Toen ik weer bijkwam in een wazige, droomachtige toestand, voelde ik een ritmisch schudden. Ik zat in een auto. Marks auto. Ik lag op de achterbank, mijn hoofd bonkte in het ritme van de banden op het asfalt. Met mijn ene werkende oog kon ik de achterkant van zijn hoofd zien. Hij mompelde in zichzelf, een hectisch, ritmisch gezang.
“Ze is gevallen. Dat is alles. Ze droeg de was. Ze gleed uit op de houten vloer. Ik was in de studeerkamer. Ik hoorde een klap. Ik vond haar onderaan de trap. Ik ben een goede echtgenoot. Ik ben een held. Ik breng haar naar het ziekenhuis.”
Hij was aan het oefenen. Hij repeteerde de leugen nog voordat we de spoedeisende hulp bereikten. Hij maakte zich geen zorgen om mijn leven; hij maakte zich zorgen om zijn vrijheid.
