Mijn man huurde een model in om zijn vrouw na te doen op de reünie van de middelbare school – mijn les werd legendarisch.

Hij zuchtte en wreef over zijn slapen alsof ik hem migraine bezorgde. « Je bent gestrest geweest. Je zei dat je je sinds de geboorte van de baby niet meer zelfverzekerd voelde. Ik dacht dat het op deze manier makkelijker zou zijn. »

« Het is een avond, Claire. Een avond waarop ik niet hoef uit te leggen waarom mijn vrouw er uitgeput en ongemakkelijk uitziet. Is het nou echt zo erg? »

Ik staarde naar deze man van wie ik twaalf jaar had gehouden. Deze vreemdeling, die in mijn keuken stond en me vertelde dat ik een bron van schaamte was.

‘Ga weg,’ fluisterde ik.

Hij vertrok. Ik hoorde hem naar boven gaan en de deur van de logeerkamer sluiten.

Ik stond daar in de keuken, mijn handen trilden, en iets kouds en helders drong tot in mijn botten door.

Ik ging niet huilen. Ik ging hem niet smeken of hij me wel mooi genoeg vond.

Ik zou hem een ​​lesje leren dat hij nooit zou vergeten.

Ik belde die avond om 10 uur mijn beste vriendin Rachel en vertelde haar alles. De rekening. Het model. De ruzies.

Er viel een lange stilte. Toen begon Rachel te lachen.

« Zeg me alsjeblieft dat je wraak aan het plannen bent, » zei ze.

‘Oh, ik ben iets aan het voorbereiden,’ antwoordde ik. ‘Maar ik heb je hulp nodig.’

Rachel was een professionele fotograaf. Ze fotografeerde bruiloften, bedrijfsevenementen en familiefoto’s.

« Ik heb je nodig bij deze vergadering, » zei ik. « Met je camera. »

« Ik doe mee. Wat heb je nog meer nodig? »

« Ik moet met Melissa praten. »

Melissa zat op dezelfde middelbare school als Ben. Ik had haar een paar jaar geleden via een gemeenschappelijke vriend leren kennen en we waren via sociale media in contact gebleven. Ze was altijd aardig tegen me geweest, reageerde op de foto’s van de meiden en liet af en toe van zich horen. Maar bovenal herinnerde ik me haar bericht in de reüniecommissie.

Ik heb hem die ochtend een berichtje gestuurd via Facebook.