Mama.
Ik keek op van de brief, de tranen stroomden eindelijk over mijn wangen. Ze had haar eigen tijd – haar eigen leven – opgeofferd om ervoor te zorgen dat ik niet in armoede zou vervallen.
Buiten hoorde ik het gerommel van een zware motor.
Ik liep terug naar de veranda. Een aftandse pick-up truck was achter Richards sedan gestopt. Een man stapte uit. Hij was lang, breedgeschouderd en zag er uitgeput en somber uit. Hij hield een map met papieren vast.
Vanessa, die druk aan het fluisteren was geweest tegen Derek, verstijfde. Haar gezicht werd bleek en ze zag er grauw en oud uit.
‘Vanessa,’ zei de man. Zijn stem klonk schor. ‘We moeten praten.’
‘Wie is dat?’ vroeg Derek, terwijl hij hen beiden aankeek.
‘Mijn naam is Thomas Morrison,’ zei de man. ‘Ik ben de echtgenoot van Vanessa.’
Derek stond letterlijk perplex. « Echtgenoot? »
‘We zijn twaalf jaar getrouwd,’ zei Thomas, terwijl hij de oprit opliep. ‘We hebben twee kinderen, Em en Jack, die in de auto wachten. Ik zoek haar al acht maanden. Ze heeft onze gezamenlijke rekeningen leeggehaald en is verdwenen.’
Derek draaide zich naar Vanessa om. « Je zei dat je gescheiden was. Je zei dat je ex je mishandelde. »
‘Dat is haar trucje,’ zei Thomas vermoeid. ‘Ze doet dit altijd. Ze zoekt mannen met bezittingen, trekt bij hen in, vestigt zich er en probeert vervolgens samenwoningsrechten of een schikking te bemachtigen. Ze deed het in Ohio. Ze deed het in Pennsylvania.’
Thomas keek me aan, en vervolgens Derek. « Het spijt me dat ze je hierin heeft meegesleept. Maar ik ga haar vandaag de scheidingspapieren en de voogdijregeling overhandigen. »
Derek keek naar Vanessa – de vrouw voor wie hij zijn huwelijk had stukgemaakt. De vrouw voor wie hij fraude had gepleegd.
‘Jij… jij bent een oplichter?’ zei Derek, zijn stem trillend.
‘Ach, word eens volwassen, Derek,’ snauwde Vanessa. Ze liet haar act volledig vallen. Haar gezicht was hard en onaantrekkelijk. ‘Je was een makkelijke prooi. Je wilde zo graag een grote man zijn. Het is niet mijn schuld dat je zo dom bent om papieren te tekenen die je niet hebt gelezen.’
Ze trok mijn blauwe badjas uit en gooide die op de vieze veranda. Ze droeg een spijkerbroek en een hemdje eronder. Ze pakte haar tas.
‘Ik onderteken de papieren, Thomas,’ siste ze naar haar man. ‘Maar ik kom niet terug naar Ohio.’
‘Goed zo,’ zei Thomas. ‘De kinderen hoeven je niet zo te zien.’
Vanessa liep vastberaden naar haar auto – een onopvallende sedan die verderop in de straat geparkeerd stond – en reed weg zonder om te kijken.
