Mijn man heeft me voor zijn maîtresse het huis uitgezet, voor de ogen van de hele buurt, terwijl hij schreeuwde: « Dit is nu mijn huis! » Hij wist niet dat de advocaat van mijn stervende moeder onderweg was. Toen de advocaat onthulde dat het huis van mij was en dat mijn man mijn handtekening had vervalst op leningen ter waarde van $127.000, werd hij lijkbleek. Toen zei de advocaat: « Er is nog één ding… »

Derek stond alleen op het gazon. Zijn vriendin was een oplichtster. Zijn huis was weg. Zijn schulden waren onoverkomelijk. En zijn buren – mevrouw Patterson, meneer Kowalski, Jenny – keken allemaal toe, stille getuigen van zijn totale ondergang.

‘Ik moet… ik moet mijn spullen pakken,’ zei Derek, met een holle stem.

‘Je hebt tweeënzeventig uur,’ herinnerde Richard hem eraan. ‘De klok is tien minuten geleden gaan lopen.’

Derek liep met gebogen hoofd en verslagen langs me heen.

Ik keek naar Thomas. « Dankjewel. »

‘De advocaat van je moeder heeft me gebeld,’ zei Thomas. ‘Hij gaf me het adres. Ik hoop dat alles goed met je gaat.’

‘Dat zal ik zijn,’ zei ik. En dat meende ik.