‘Mag ik dit binnen lezen?’ vroeg ik. ‘In mijn huis?’
‘Het is jouw huis, Sarah,’ zei Richard. ‘Je kunt doen wat je wilt.’
Ik liep langs Derek. Hij bewoog niet. Hij stond daar, verlamd, met de papieren in zijn handen die zijn ondergang beschreven. Ik liep de trap op. Vanessa blokkeerde de deur.
‘Ga opzij,’ zei ik.
Ze trok dit keer geen minachtend gezicht. Ze stapte opzij en zag er doodsbang uit.
Ik liep de woonkamer in. De geur kwam me tegemoet – mijn vanillekaarsen, gemaskeerd door Dereks muskusgeur en Vanessa’s weeïge parfum. Het rook naar verkrachting. Maar onder de oppervlakte voelde het huis solide aan. De muren waren nog steeds de muren die mijn vader had gebouwd. De vloerplanken waren dezelfde als die waar mijn moeder overheen had gelopen.
Ik opende de brief.
Mijn liefste Sarah,
Als je dit leest, had ik gelijk. Ik wou dat ik geen gelijk had gehad. Ik wou dat ik deze wereld had kunnen verlaten in de overtuiging dat hij jou waardig was. Maar instinct is een krachtig iets.
De bijgevoegde cheque is voor $40.000. Dat geld heb ik bespaard door de experimentele behandelingen in mijn laatste maanden te weigeren. Die behandelingen zouden me slechts een paar weken extra hebben gegeven, Sarah, en jou met schulden hebben achtergelaten. Ik heb ervoor gekozen om iets eerder te gaan, met iets minder pijn, zodat ik jou vrijheid kon geven.
Gebruik het. Bouw een nieuw leven op. Het huis onthoudt loyaliteit. Het onthoudt wie er verbleef. Derek was een gast die te lang bleef.
Er komt nog een verrassing aan. Richard heeft tijdens het achtergrondonderzoek iets interessants over Vanessa ontdekt. Ik neem aan dat ze daar is? Houd de oprit in de gaten.
Ik hou van je. Altijd.
