Het getal bleef als rook in de lucht hangen. $127.000.
‘Ik had dat geld nodig!’ schreeuwde Derek, terwijl hij zijn zelfbeheersing verloor. ‘Het bedrijf had tegenslagen! Ik zou het terugbetalen! Ik was de boel aan het herstellen!’
‘Door een misdrijf te plegen?’ vroeg Richard. ‘De kredietverstrekkers worden op dit moment op de hoogte gesteld. Ze zullen u persoonlijk aanspreken voor terugbetaling. En aangezien u het geld door fraude hebt verkregen, zal die schuld niet als een gezamenlijke schuld worden beschouwd. Het is uw schuld. Alleen.’
Ik stapte naar voren en liep de oprit op tot ik oog in oog stond met de man naast wie ik acht jaar lang het bed had gedeeld.
‘Mama wist het,’ zei ik zachtjes. ‘Ze vond de papieren in je thuiskantoor terwijl je met Vanessa weg was. Ze had een camera laten installeren. Ze heeft je zien oefenen met mijn handtekening.’
‘Ze… ze lag op sterven,’ stamelde Derek. ‘Ze kreeg morfine. Ze kon het niet hebben…’
‘Ze was een moeder,’ zei ik. ‘En ze heeft tot haar laatste ademtocht geprobeerd mij tegen jou te beschermen.’
Vanessa deinsde nu achteruit. Ze maakte de rekensom. Geen huis. Geen overwaarde. Een enorme schuld. Mogelijk gevangenisstraf voor fraude. De ‘prijs’ die ze had gestolen, leek ineens een last te zijn.
‘Er is nog één ding,’ zei Richard. Hij greep nog een laatste keer in zijn aktentas.
‘O jee, wat nog meer?’ kreunde Derek.
‘Niet voor jou,’ zei Richard afwijzend. Hij overhandigde me een crèmekleurige envelop. ‘Mevrouw Mitchell heeft dit voor je achtergelaten. Ze wilde dat je het vandaag nog zou hebben. Ze had een afspraak gemaakt met de gemeenteambtenaar. Als iemand zou proberen de sloten te vervangen of een eigendomsoverdracht te regelen, moest ik hierheen komen en je dit overhandigen.’
Ik nam de envelop aan. Het handschrift van mijn moeder was wankel, maar onmiskenbaar.
