Die ochtend ging ik naar de winkel voor drie simpele dingen: eieren, kippenbouten en aardbeien.
Een vreemde combinatie misschien, maar elk had een doel. Eieren voor het ontbijt, kip voor het avondeten en aardbeien voor de witte chocoladescones waar mijn man zo dol op was.
Ik verwachtte een rustig, gewoon boodschappenrondje.
Ik liep naar buiten met een waarheid die alles veranderde.
Ik zag haar in het zuivelvak.
Onze buurvrouw.
Jong, brunette, pas gescheiden.
Haar naam was Lana.
Ze stond daar Griekse yoghurt te vergelijken alsof ze nergens anders heen hoefde, alsof de wereld niet zwaar op haar schouders drukte.
Misschien was dat voor haar ook wel zo.
