Toen zag ik haar oorbellen.
De antieke manchetknopen van mijn moeder.
Omgetoverd tot oorbellen.
Onmiskenbaar.
Mijn adem stokte.
Mijn maag draaide zich pijnlijk om.
Ik klemde mijn winkelmandje vast tot mijn handen gevoelloos werden.
Nee.
Dat kon niet waar zijn.
Ik dwong mezelf te glimlachen en liep dichterbij.
« Lana, die oorbellen zijn prachtig, » zei ik.
Ze glimlachte en raakte ze zachtjes aan, alsof ze kostbaar waren. En dat
waren ze ook.
‘Dank je wel, Celia. Het was een cadeau van iemand speciaal.’
