Ik wilde lachen, maar mijn keel brandde. Ik las documenten: berichten, bankafschriften, de nachten dat Caleb niet thuiskwam, hoe hij geld had overgemaakt naar een rekening waar ik niets van wist.
Maar ze zeiden dat ik kalm moest blijven, mijn advocaat aan het woord moest laten en het bewijsmateriaal in de juiste volgorde moest laten presenteren.
Het gezicht van de rechter bleef dus uitdrukkingsloos. Die neutraliteit waardoor je je onzichtbaar voelt.
Net toen Calebs advocaat klaar was met zijn betoog, verplaatste Harper zich in zijn stoel.
Ze hief haar hand op, klein en vastberaden.
Iedereen draaide zich om.
Mijn hart zonk in mijn schoenen. « Harper… », fluisterde ik, in een poging haar zachtjes te stoppen. Maar Harper bleef staan, starend naar de oever met ogen die veel te serieus waren voor een tienjarige.
—Edele rechter—zei ze duidelijk, haar stem trillend maar moedig—, mag ik u iets laten zien wat mijn moeder niet weet?
De rechtszaal was zo stil dat je de ventilatieroosters kon horen.
Caleb draaide abrupt zijn hoofd naar haar toe. Voor het eerst die dag was zijn zelfbeheersing verbroken. ‘Harper,’ zei hij abrupt, ‘ga zitten.’
Harper voelde het niet.
De rechter boog zich iets naar voren. « Wat wilt u mij laten zien? » vroeg hij.
Harper slikte. « Een video, » zei ze. « Die staat op mijn tablet. Ik heb hem opgeslagen omdat ik niet wist aan wie ik het hem moest vertellen. »
Mijn maag draaide zich om. Een video? Calebs advocaat stond snel op. « Edele rechter, wij maken bezwaar tegen… »
De rechter stak zijn hand op. « Ik sta een korte doorzoeking van het kantoor toe, » zei hij, en keek vervolgens naar Harper. « Maar vertel me eerst: waarom weet je moeder dit niet? »
Harpers kin trilde. ‘Omdat papa me gezegd heeft dat ik het niet moet doen,’ fluisterde ze.
Caleb werd bleek.
