Mijn handen begonnen zo erg te trillen dat ik me aan de rand van de tafel moest vastgrijpen.
De stem van de rechter was kalm maar vastberaden. « Bedelaar, » zei hij. « Breng het apparaat van het kind. »
Harper, klein van stuk in de enorme ruimte, kwam dichterbij en overhandigde haar tablet met beide handen aan de algucil alsof het iets heiligs was.
Terwijl de rechter de secretaresse gebaarde om het op de monitor in de kamer weer te geven, bonkte mijn hart hevig in mijn oren.
Het scherm kwam tot leven.
En de eerste afbeelding die verscheen, liet de hele rechtszaal verstijfd achter.
Porque пo era υп video iпfaпtil toпto.
Het was mijn man, Caleb, die midden in de nacht in onze keuken stond en tegen de camera praatte, met een glimlach als een vreemde.
En toen vulde zijn stem de kamer:
‘Als je het aan je moeder vertelt,’ zei hij zachtjes, ‘zorg ik ervoor dat je haar nooit meer ziet.’
Er ontsnapte een geluid uit mijn keel, half een hijg, half een onderdrukte snik, maar de aanwezigen in de rechtszaal waren te verbijsterd om het op te merken.
Harpers videocamera trilde niet. Hij stond stabiel op een aanrecht in de perfecte hoek. Dat betekende dat Harper het zo gepland had.
Ik had het voorbereid toen ik zo bang was dat ik bewijs nodig had, maar ik was slim genoeg om te weten dat niemand een tienjarig meisje zou geloven als ze het me vertelde.
De opnames zijn begonnen.
Caleb dook weg voor de camera, oftewel voor Harper. Zijn stem was zacht, zoals die van misbruikers die hem later kunnen slaan.
‘Jij bent mijn meisje,’ zei hij met een glimlach. ‘En je weet dat ik de enige ben die je echt begrijpt.’
Ik kreeg kippenvel.
Toen klonk Harpers kleine stemmetje van buiten het scherm: « Papa… waarom ben je boos op mama? »
Calebs glimlach verdween. ‘Ik ben niet boos,’ zei hij zachtjes. ‘Ik bescherm je.’
‘Waarover?’ vroeg Harper.
