TER ILLUSTRATIE
‘Nee,’ zei ik kalm. ‘Ik heb al genoeg gezien.’
Hij gaf een onhandige verklaring: Lucía was ‘een ongelukje’, de baby ‘ongepland’ en Frankrijk bestond echt… alleen niet voor zakelijke doeleinden. Terwijl hij sprak, bekeek ik hem als een vreemde. Want dat was hij geworden.
‘Waar is het geld?’ vroeg hij uiteindelijk, terwijl de paniek hem overviel.
‘Waar het hoort,’ antwoordde ik. ‘Beschermd.’
Diezelfde dag nam ik contact op met echtscheidingsadvocaat Carmen Ruiz en vertelde haar alles, zonder iets achter te houden. Ze leek niet verrast.
« Je hebt snel en verstandig gehandeld, » zei ze. « Dat maakt een enorm verschil. »
In de daaropvolgende dagen begon Javier te beseffen hoe ernstig hij zich had vergist. Hij kon de huur voor het appartement dat hij met Lucía wilde delen niet betalen. Zijn creditcards werden overal geweigerd. Zijn zakenpartner belde woedend op – de bedrijfsrekeningen waren bevroren nadat de persoonlijke garanties die Javier had ondertekend, wettelijk waren ingetrokken.
Lucía stuurde me een lang bericht, bijna smekend. Ze beweerde dat ze niet wist dat hij getrouwd was, zei dat ze net bevallen was en dat ze beveiliging nodig had. Ik heb niet gereageerd. Het herstellen van de schade die zij hadden aangericht, was niet mijn verantwoordelijkheid.
De scheiding verliep snel.
Javier kwam opdagen zonder eigen advocaat. Carmen glimlachte kortstondig toen ze hem zag. De rechter bekeek de documenten – data, overdrachten, handtekeningen. Alles was in orde.
« Het ouderlijk gezag gaat naar de moeder, » oordeelde de rechter. « De bezittingen blijven onder haar beheer. »
Javier liet zijn hoofd zakken. Op dat moment begreep hij dat hij niet alleen zijn huwelijk kwijt was, maar ook het leven dat zijn keuzes zo comfortabel maakte. Ik voelde geen triomf. Ik voelde iets beters: kalmte.
