Ik help je het aan en uit te zetten, zet mij aan de telefoon, bezit mijn telefoon en haalt lange adem op. Jarenlang beheerde ik alles wat financieel was: rekeningen, investeringen, vastgoed. Javier vertrouwd mij volledig. Hij zei altijd dat ik “de cijferpersoon” was. Hij had gelijk.
U kunt ook de bankapp openen.
Ik heb alle verplaatst—spaargeld, investeringen, zelfs het geld dat was opzij gezet voor zijn “reis naar Frankrijk. » Elke cent ging op een rekening op mijn naam, een rekening die hij nooit heeft gecontroleerd. Toen heb ik het afgesloten: wachtwoorden gewijzigd, kaarten verbroken, toegang weggekapt.
Niet wat je zocht was, je weet wat het was, maar het werkte niet, maar het maakte niet uit wat je deed. Javier dacht dat hij twee aparte levens kon leiden zonder gevolgen. Die nacht besloot ik dat een van hen zou eindigen.
Terwijl een baby ergens verderop in de bende olie – een soort dat niet van mij was – wist ik dat dit nog maar het begin was.
Twee uur later bleef mijn telefoon volgen. Javier riep keer op keer. Ik negeerde elke poging. Ik wist dat zodra hij iets probeerde te betalen, de waarheid hem zou binnenhalen. Mijn aandacht was gericht op mijn zoon, Mateo, die rustige naast mij sliep, zich niet bewust van het instorten van zijn vader.
De volgende ochtend kwam Javier opdagen. Als u de deuren niet opent, kunt u dit niet doen.
“Maria, alsjeblieft… Laat me het verkrijgen,” fluisterde hij.
