Mijn hele leven wist ik dat ik geadopteerd was, maar op mijn 25e ontdekte ik dat mijn adoptiemoeder tegen me had gelogen en de reden daarvoor schokte me.

Ik stond langzaam op en liep naar haar toe. Ik wist niet wat ik deed. Mijn armen bewogen vanzelf en ik ging naast haar zitten. We omhelsden elkaar niet, maar we huilden. We zaten daar, naast elkaar, allebei gebroken en bloedend uit verschillende wonden.

Ik heb niet gezegd dat ik haar vergaf. Ik wist zelfs niet zeker of ik dat wel had gedaan.

Maar op dat moment waren we geen vijanden. We waren geen vreemden die deden alsof ze moeder en dochter waren.

We waren twee vrouwen die rouwden om dezelfde persoon en elkaar misschien voor het eerst echt begrepen.

*****

Het is al maanden geleden sinds die dag.

Margaret en ik leren nog steeds hoe we een gezin moeten zijn. Het is ongemakkelijk. Sommige dagen vervallen we in oude gewoonten, met stijve gesprekken en lange stiltes. Op andere dagen praten we over mijn moeder, en voelt het alsof we iets nieuws opbouwen uit de puinhoop.

Ik heb ontdekt dat mijn moeders naam Elise was. Margaret liet me een oud fotoalbum zien dat in een doos op zolder lag. Er stonden niet veel foto’s in, maar de foto’s die er wel in stonden, waren adembenemend.

Ze had mijn ogen, mijn haar en mijn glimlach.

Er was een foto waarop ze duidelijk zwanger was, haar handen rustend op haar buik, haar uitdrukking zo vol hoop, dat ik mijn blik moest afwenden.

We bezoeken nu samen haar graf.

De eerste keer was het stil. Margaret bracht madeliefjes mee, Elises favoriet. Ik wist niet wat ik moest zeggen. Ik stond daar maar, haar naam steeds opnieuw lezend, alsof dat haar op de een of andere manier echt zou maken.

Margaret verbrak uiteindelijk de stilte.