Mijn hele leven wist ik dat ik geadopteerd was, maar op mijn 25e ontdekte ik dat mijn adoptiemoeder tegen me had gelogen en de reden daarvoor schokte me.
« Zij was de dappere, » zei ze. « Ik heb het haar nooit genoeg gezegd. »
We stonden daar in de wind, geen van ons beiden klaar om te vertrekken.
Als we nu op bezoek gaan, nemen we bloemen mee, soms wat lekkers, soms verhalen. Ik fluister tegen Elise en vertel haar wat er op mijn werk speelt, hoe het met Hannah gaat en welke boeken ik heb gelezen. Ik weet niet of ze me hoort, maar het helpt.
Een rode roos op een grafsteen | Bron: Pexels
Margaret en ik praten nu meer met elkaar. Niet over alles, maar wel over genoeg. We praten over vergeving, over wat we verloren hebben en over wat we nog steeds proberen op te bouwen.
Ze is niet de moeder waar ik van droomde.
Maar ze bleef.
Zelfs toen ze niet wist hoe ze van me moest houden, zelfs toen ze verdronk in verdriet, bleef ze.
En misschien was dat wel haar idee van liefde.
Het was niet vriendelijk of zachtaardig. Het was niet makkelijk.
Maar ze liep niet weg.
Soms is liefde luid en duidelijk, met warme handen, lieve woorden en een open hart.
En soms betekent liefde blijven, ook al doet het pijn. Een kind opvoeden terwijl je zelf gebroken bent. De waarheid vertellen, zelfs als die de enige leugen die je op de been hield, aan diggelen slaat.
Een vrouw die een baby in haar armen houdt | Bron: Pexels
Ik ben nog steeds aan het leren hoe ik haar kan vergeven.
Maar dit weet ik zeker: mijn moeder hield zo onvoorwaardelijk van me dat ze haar leven gaf zodat ik kon leven. En Margaret, ondanks al haar fouten, heeft die belofte nagekomen.
Zij heeft me opgevoed.
En op de een of andere manier ben ik, ondanks alles, dankbaar dat ze gebleven is.
Ik denk dat Elise, waar ze ook is, daar ook dankbaar voor zou zijn.
