Toen ik die dag bij mijn grootvader aankwam, had ik geen idee dat het een keerpunt in mijn leven zou betekenen. De blik die hij me gaf, bezorgd en beschermend tegelijk, vertelde me alles wat hij dacht. Voordat ik zelfs maar kon uitleggen waarom ik met de taxi was gekomen en niet in de BMW die hij me had gegeven, nam mijn moeder het woord. Ze zei, op een stellige toon: « De auto is nu van mijn zus. » En ik begreep, opnieuw, dat mijn keuzes in mijn ogen betekenisloos waren. Zij beslisten voor mij.
Jarenlang was ik onderworpen aan een familiesysteem waarin mijn bezittingen slechts middelen waren die zonder mijn toestemming en zonder enig respect voor wat ik bezat, werden verdeeld. Aankopen werden gedaan met mijn bankrekeningen, spullen verdwenen zonder uitleg en er werd zelfs een bankpas op mijn naam geopend, die werd gebruikt voor doeleinden die niet de mijne waren. Maar die dag kreeg ik opnieuw een schok: ik ontdekte dat mijn zus stiekem de sleutels van mijn appartement had meegenomen, er wat spullen had achtergelaten en dat camerabeelden later lieten zien dat ze met mijn auto was vertrokken. Mijn eigen auto, die ik van mijn grootvader had gekregen.
Ik schreeuwde niet. Ik reageerde niet boos, zoals je misschien zou verwachten. Ik haalde diep adem en besloot me niet door emoties te laten overweldigen. Ik observeerde, maakte aantekeningen en verzamelde het bewijsmateriaal: berichten op mijn telefoon, bankafschriften, verdachte transacties. Ik legde alles netjes opzij en liet het dossier discreet aan mijn grootvader zien. Hij, de man die ik zo bewonderde, degene die altijd sterke principes en een onwrikbaar rechtvaardigheidsgevoel had gehad. Hij was niet het type dat onrecht of leugens accepteerde.
