Ik heb de pagina’s vluchtig doorgenomen. Eigendomsoverdracht. Permanent. Onherroepelijk. Dit was geen verkoop. Dit was een inbeslagname.
‘Ik heb tijd nodig om deze documenten te bekijken,’ zei ik. ‘En ik wil dat mijn eigen advocaat ze ook nakijkt.’
James lachte, een kort, blaffend geluid. « Linda, dat is niet nodig. We hebben alles al geregeld. »
‘Toch zou ik het liever hebben,’ hield ik vol.
Toen ik weigerde te tekenen, viel James’ beleefde façade volledig af. « Je bent niet meer in staat om beslissingen te nemen, Linda. Emily is je erfgenaam. Als je niet meewerkt, moeten we mogelijk een procedure wegens geestelijke onbekwaamheid overwegen. »
De kamer draaide rond. Mijn eigen dochter stond er zwijgend bij terwijl haar man dreigde me voor gek te verklaren om mijn huis af te pakken.
‘Ga weg,’ fluisterde ik. Toen luider. ‘Ga mijn huis uit!’
Hoofdstuk 3: Williams geheim
Die nacht wilde de slaap me niet dulden. Ik zat in Williams fauteuil, de stilte drukte op me. Was ik te oud? Was ik nutteloos?
‘William,’ fluisterde ik in het donker. ‘Ik weet niet hoe ik dit alleen moet aanpakken.’
De volgende middag, terwijl ik als een spook door het huis dwaalde, opende ik Williams oude bureaulade. Verscholen onder verbleekte rekeningen lag een dunne map met een klein slotje. Ik vond de messing sleutel verborgen in een exemplaar van The Wealth of Nations.
Mijn handen trilden toen ik de sleutel omdraaide.
Binnenin lag een stapel documenten. Regel voor regel veranderde mijn realiteit. William was veel zorgvuldiger en weloverwogener te werk gegaan dan ik me ooit had gerealiseerd. Wat Emily en James dachten mee te kunnen nemen was een kiezelsteen; William had me een berg achtergelaten.
William had nooit veel over geld gepraat. Maar toen ik door de map bladerde, kwam de waarheid aan het licht. Hij had tientallen jaren lang in stilte elke extra dollar geïnvesteerd. Kleine panden. Aandelen. Land buiten Riverton dat nu een goudmijn was.
Maar de grootste schok was het Parkview Apartments-gebouw – het gebouw waar Emily en James woonden. De plek waar ze elke maand huur betaalden.
Het was van ons.
Al die cheques waren op een tussenrekening gestort. Twee jaar lang, sinds zijn dood, was de huur van elke huurder onaangeroerd op die rekening blijven staan, wachtend op mij.
Ik was niet zomaar een weduwe die zich vastklampte aan een huis. Ik was een hospita. Ik was een erfgenares.
Onderaan de map lag een brief in Williams handschrift.
Mijn liefste Linda, als je dit leest, ik ben er niet meer. Vergeef me het geheim, maar ik wilde dat je veilig was. Ik heb James nooit helemaal vertrouwd. Hij heeft een ambitie zonder hart. Als Emily je met liefde behandelt, deel dan deze erfenis. Zo niet, dan heb jij de macht. Gebruik die wijs. Niet om te kwetsen, maar om te onderwijzen.
De tranen stroomden over mijn gezicht. Zelfs vanuit het graf beschermde hij me.
Ik pakte de telefoon en draaide het nummer op het afschrift. Riverton Financial Services.
‘Mevrouw West,’ zei ik, mijn stem trillend. ‘Mijn naam is Linda Smith. Ik heb zojuist een aantal documenten gevonden.’
Er viel een stilte. Toen antwoordde een warme stem: « Mevrouw Smith, we wachten al heel lang op uw telefoontje. »
Hoofdstuk 4: Het Rijk
De volgende ochtend liep ik in mijn mooiste donkerblauwe jurk Riverton Financial Services binnen. Olivia West, een vrouw met vriendelijke ogen en een ijzeren wil, begroette me.
‘William sprak vaak over jou,’ zei ze. Ze opende haar computer en draaide het scherm naar me toe.
Het volgende uur leidde ze me rond door het imperium dat William had opgebouwd. Appartementencomplexen. Commerciële panden. Vastgoedportefeuilles.
‘De Parkview Apartments,’ vroeg ik, ‘mijn dochter woont daar.’
‘Ja,’ knikte Olivia. ‘James betaalt huur aan een beheersmaatschappij die William heeft opgericht. Hij heeft geen idee dat jij de eigenaar van het gebouw bent.’
Ze haalde een andere map tevoorschijn. « William heeft ons ook gevraagd James in de gaten te houden. Hij had… zorgen. »
Mijn maag trok samen. « Wat heb je gevonden? »
