Het was geen beltoon; het was een sirene die dwars door de dikke, comfortabele stilte van mijn slaapkamer sneed. Ik was midden in een droom over vissen op het meer, het water spiegelglad, toen het scherpe, digitale geluid me terugtrok naar de realiteit. Ik kreunde en draaide me om om het scherm te controleren, in de verwachting een verkeerd nummer te horen of misschien een oproep van de meldkamer – oude gewoonten uit mijn tijd als ambulancebroeder zijn moeilijk af te leren.
Op het scherm verscheen één naam: Emily.
Mijn hart maakte een vreemde, pijnlijke hapering. Mijn dochter belde nooit zo laat. Ze was vierentwintig, iets meer dan een jaar getrouwd en woonde drie staten verderop. Onze telefoontjes waren meestal zondagmiddagrituelen – beleefde, vrolijke updates over haar baan in de bibliotheek of de nieuwe gordijnen die ze had gekocht.
Ik streek met mijn duim over het scherm. « Em? Alles oké? »
Drie seconden lang was er alleen het geluid van ademhalen te horen. Niet het regelmatige ritme van iemand die slaapt, maar de hortende, natte ademhaling van iemand die tussen de stuiptrekkingen door naar adem probeert te happen.
‘Papa,’ stamelde ze. ‘Papa, alsjeblieft. Kom me alsjeblieft halen.’
Ik schoot zo snel overeind dat de kamer leek te draaien. « Emily? Waar ben je? Wat is er aan de hand? »
‘Ik ben bij Marks ouders thuis,’ fluisterde ze. Haar stem klonk dun en angstig, alsof ze vanuit een kast sprak. ‘Ik kan niet… ik kan niet weggaan.’
‘Wat bedoel je dat je niet weg kunt? Geef Mark de telefoon.’
‘Nee!’ De paniek in haar stem klonk scherp en schor. ‘Nee, doe het niet. Alsjeblieft, pap. Ik heb je nodig.’
