Het was niet zo dat ik nog boos op haar was. Boosheid kostte te veel energie, en ik had betere manieren gevonden om die te besteden.
Ik leerde aquarelleren bij een instructeur die Tommy voor me had gevonden. Ik deed vrijwilligerswerk bij het regionale dierenasiel, iets wat ik altijd al had willen doen, maar waar ik nooit tijd voor had gehad. Ik volgde een literatuurcursus aan het plaatselijke college en las boeken die ik al veertig jaar wilde lezen, terwijl ik drie banen had en een kind opvoedde dat niet altijd begreep hoeveel ik voor hem of haar opbracht.
Het allerbelangrijkste was dat ik leerde hoe het voelde om iemands prioriteit te zijn in plaats van iemands verplichting.
Tommy kwam elke week langs, soms wel twee keer per week als zijn schema het toeliet. Hij nam zijn laptop mee en werkte aan mijn keukentafel terwijl ik kookte, net zoals toen hij een tiener was. Soms nam hij collega’s mee om aan me voor te stellen – briljante, succesvolle mensen die me met het respect behandelden dat hoort bij iemand die het karakter van hun baas had gevormd.
‘Dit is Ada,’ zei hij dan tegen hen. ‘Zij heeft me alles geleerd wat belangrijk is over integriteit en loyaliteit. Alles wat goed is aan wie ik ben, is begonnen aan haar keukentafel.’
Vorige maand had hij me verrast door die keukentafel te laten overbrengen vanuit de ruïnes van de oude boerderij. Op de een of andere manier hadden zijn mensen hem onbeschadigd in het puin gevonden, nauwelijks beschadigd. Nu stond hij in mijn nieuwe keuken, gehavend maar vertrouwd, een brug tussen mijn oude en mijn nieuwe leven.
De voicemailmelding klonk. Tegen beter weten in speelde ik Kalia’s bericht af.
‘Mam, ik ben het weer. Ik weet dat je het waarschijnlijk zat bent om van me te horen, maar ik moet echt met je praten. De dingen zijn ingewikkeld geworden, en ik—’ Haar stem brak. ‘Ik heb je advies nodig. Bel me alsjeblieft terug.’
Ik heb het bericht zonder aarzeling verwijderd.
Sommige lessen leer je alleen door de gevolgen te ondervinden, en Kalia was nog steeds bezig de hare te leren.
Via gemeenschappelijke kennissen had ik over die gevolgen gehoord.
Lewis was gepasseerd voor een promotie bij zijn bedrijf nadat het gerucht de ronde deed over hoe hij me had behandeld. Blijkbaar was zijn baas een vrouw die er niet van hield dat mannen zo over hun schoonmoeders spraken. Hun sociale status in Millbrook was gekelderd toen het verhaal naar buiten kwam. En in een klein stadje komen zulke verhalen altijd wel ergens uit.
Belangrijker nog was dat Lewis’ bedrijf klanten begon te verliezen. Verschillende van zijn rijkste klanten hadden aangegeven dat ze zich ongemakkelijk voelden bij iemand die zo weinig respect toonde voor familie. In hun kringen was reputatie alles, en Lewis’ reputatie was nu ernstig beschadigd.
De financiële druk nam toe. Ik had gehoord dat ze Lewis’ BMW hadden moeten verkopen en dat ze overwogen om naar een kleiner huis te verhuizen. Het Perzische tapijt, dat belangrijker voor hem was dan het welzijn van zijn schoonmoeder, was drie maanden geleden online verkocht.
Maar Kalia’s echte straf was niet financieel. Het was toekijken hoe anderen kregen wat zij had weggegooid.
