Tommy had een stichting opgericht die zich richtte op het ondersteunen van alleenstaande moeders in plattelandsgemeenschappen in de Verenigde Staten, vrouwen die hem aan mij deden denken tijdens die moeilijke jaren na Franks dood. Hij had me uitgenodigd om in het bestuur te komen zitten, en ik ontdekte dat ik talent had om te herkennen welke programma’s het grootste verschil zouden maken in het leven van vrouwen.
Vorige week organiseerde de stichting een gala in San Francisco. Tommy had me ervoor laten overvliegen, me een penthouse-suite aangeboden en een jurk voor me gekocht die meer kostte dan ik vroeger in drie maanden verdiende.
Ik was die balzaal binnengelopen aan zijn arm, voorgesteld als « mijn moeder, Ada Morrison » aan techleiders, prominenten uit de gemeenschap en overheidsfunctionarissen die via Tommy’s verhalen van me hadden gehoord.
Het evenement bracht twaalf miljoen dollar op voor alleenstaande moeders – twaalf miljoen waarmee kinderopvang, studietoelagen en noodfondsen konden worden gefinancierd voor vrouwen die het net zo moeilijk hadden als ik.
Terwijl ik daar op het podium stond om de donateurs te bedanken, dacht ik aan de angstige jonge moeder die ik dertig jaar geleden was, die zich kapot werkte om een dak boven ons hoofd te houden.
Die vrouw had zich nooit kunnen voorstellen dat ze ooit in een balzaal vol met enkele van de meest invloedrijke mensen van het land zou staan om op te komen voor andere vrouwen zoals zijzelf.
De plaatselijke krant thuis plaatste een foto van Tommy en mij op het gala. Daarop staan we allebei lachend, zijn arm om mijn schouders, en ik draag een zilveren ketting die hij me had gegeven. Een simpele hanger met de tekst: « De beste moeder ter wereld. »
Ik wist dat Kalia de foto had gezien, want drie dagen later was ze ongevraagd naar mijn huis gereden.
‘Mam, we moeten praten,’ had ze gezegd, terwijl ze in een eenvoudige jurk die ik niet herkende op mijn veranda stond. De designerkleding en het perfecte kapsel waren verdwenen. Ze zag er moe, ouder en wanhopig uit.
‘Nee, echt niet,’ had ik kalm geantwoord.
‘Ik ben alles kwijt,’ flapte ze eruit. ‘Lewis heeft vorige maand een scheiding aangevraagd. Hij geeft mij de schuld van het ruïneren van zijn carrière. Hij zei dat met mij trouwen de slechtste beslissing was die hij ooit had genomen.’
De tranen begonnen te stromen.
“Ik woon in een studioappartement boven de wasserette. Ik werk in het restaurant waar jij vroeger werkte. Hetzelfde restaurant, mam. Murphy’s.”
Ik voelde een steek van herkenning. Niet echt medeleven, maar wel herkenning. Ik wist hoe het was om bij Murphy’s te werken, om uitgeput en naar frituurvet ruikend thuis te komen.
Maar ik had het uit liefde gedaan, om mijn kind te steunen. Kalia deed het omdat haar keuzes haar uiteindelijk hadden ingehaald.
‘Het spijt me dat je het moeilijk hebt,’ had ik gezegd, en dat meende ik. ‘Maar het is niet langer mijn taak om jouw problemen op te lossen.’
‘Maar ik ben je dochter,’ had ze geprotesteerd.
‘Je bent een veertigjarige vrouw die haar keuzes weloverwogen en duidelijk heeft gemaakt,’ had ik geantwoord. ‘Je hebt Lewis boven mij verkozen. Geld boven familie. Uiterlijk boven liefde. Nu moet je met die keuzes leven.’
‘Mensen maken fouten. Mam, verdien ik geen vergeving?’ had ze gevraagd.
Toen keek ik haar pas echt aan en zag ik niet het bange kind dat ze voorgaf te zijn, maar de berekenende vrouw die ze geworden was.
‘Vergeving is niet hetzelfde als redding,’ had ik haar gezegd. ‘Ik heb je maanden geleden vergeven. Maar vergeving betekent niet dat ik je ga redden van de gevolgen van je daden.’
Ze was daarna vertrokken, maar niet voordat ik haar betrapte terwijl ze foto’s van mijn huis maakte met haar telefoon. Waarschijnlijk was ze van plan om mensen wijs te maken dat ze via mij nog steeds toegang had tot Tommy’s wereld.
Vanmorgen kwam Tommy langs voor ons wekelijkse ontbijt. Hij was de afgelopen tien dagen op reis geweest om een deal af te ronden die naar verluidt de waarde van zijn bedrijf met nog eens een half miljard zou verhogen. Maar hij had elke dag gebeld om te vragen hoe het met me ging, of ik gelukkig en gezond was en alles had wat ik nodig had.
Ik hoorde zijn helikopter voordat ik hem zag. Dat vertrouwde geluid dat de soundtrack van mijn nieuwe leven was geworden.
Terwijl hij de voordeur opliep, stond ik opnieuw versteld van de transformatie. Niet alleen van zijn succes, maar ook van de manier waarop hij zich nu presenteerde: zelfverzekerd, krachtig, maar nog steeds zachtaardig als hij me aankeek.
‘Goedemorgen, lieverd,’ zei hij, terwijl hij een kus op mijn wang gaf. ‘Hoe gaat het vandaag met mijn lieve moeder?’
‘Perfect, nu je er bent,’ antwoordde ik.
Hij nam plaats op de stoel naast me en nam de koffie aan die Maria had gebracht.
‘Heb je deze week nog iets van Kalia gehoord?’ vroeg hij.
“Vijf telefoontjes. Ik heb er geen enkele beantwoord.”