alsof zijn loutere aanwezigheid al een probleem was.
‘Het is oké,’ zei ze zachtjes, terwijl ze de grotere stukken voorzichtig in haar handpalm verzamelde. ‘We laten allemaal wel eens iets vallen. Maak je geen zorgen.’
De ogen van de vrouw vulden zich onmiddellijk met tranen… niet alleen van schaamte, maar ook van iets diepers. Het was het soort opluchting dat je ziet wanneer iemand beseft dat hij of zij niet gestraft zal worden omdat hij of zij menselijk is.
‘Het spijt me zo,’ fluisterde de arme vrouw opnieuw, haar stem brak.
Niemand was boos. Maar ze leek altijd te verwachten dat er wel iemand boos zou zijn.
‘Je hoeft je niet te verontschuldigen,’ antwoordde Tessa, terwijl ze opstond en de scherven glas voorzichtig in haar handen legde. ‘Echt niet. Het is geen ramp.’
De ogen van de vrouw vulden zich onmiddellijk met tranen.
Een winkelmedewerker kwam met een bezem en we hielpen de vrouw haar winkelwagentje te verplaatsen zodat ze naar de kassa kon lopen. Haar boodschappen waren eenvoudig en praktisch: blikken soep, een brood, wat groenten en een klein doosje theezakjes.
Toen de kassière het laatste artikel scande en het totaalbedrag omriep, zag ik het bloed uit de wangen van de oude vrouw trekken. Haar handen begonnen meer te trillen toen ze haar versleten portemonnee opende en langzaam haar biljetten en munten begon te tellen .
Ze telde één keer. Toen nog een keer. En ik zag precies het moment waarop ze zich realiseerde dat ze niet genoeg geld had.
Zijn boodschappen waren eenvoudig en praktisch.
« Het spijt me, » zei ze tegen de kassière, haar stem nauwelijks hoorbaar. « Ik dacht dat ik… Ik moet thuis een rekenfout hebben gemaakt. Kunt u… kunt u de thee eruit halen? En misschien ook de… »
Je kon de hoop van de arme vrouw bijna voelen vervagen. Maar toen… bewoog Tessa zich weer.
Ze haalde een netjes opgevouwen briefje van 20 dollar uit haar jaszak. Het was het geld dat ze had verdiend met oppassen op het zoontje van de familie Miller afgelopen weekend. Ze had het gespaard om kerstcadeaus voor haar vrienden te kopen.
Zonder aarzeling gaf ze het direct aan de kassière. « Het is de feestperiode. Ze zou niet hoeven te kiezen tussen boodschappen en thee. »
Je kon de hoop van de arme vrouw bijna voelen vervagen.
