En dan is er Tessa. Mijn 14-jarige dochter, met haar altijd warrige paardenstaart en haar oversized grijze hoodie die ze weigert weg te gooien, ook al zijn de mouwen bij de polsen gerafeld. Ze is niet het type dat aandacht eist of grootse gebaren maakt.
Integendeel, dit is juist het soort kind dat dingen opmerkt zoals de verdorde tuin van de buren, de invaller die een slechte dag heeft, of de zwerfkat die elke avond op hetzelfde tijdstip op onze veranda verschijnt.
Ze brengt haar weekenden door met oppassen en honden uitlaten, en stopt elke verdiende dollar in een oud koekblik op haar dressoir.
Het grootste deel van dit geld besteedt ze aan kleine cadeautjes, zoals handgemaakte kaarten, kleine souvenirs die ze in kringloopwinkels vindt, spullen die zeggen « Ik dacht aan je » zonder haar budget te overschrijden.
Ze is niet het type dat aandacht opeist.
of om grootse gebaren te maken.
We zijn niet rijk. Maar wat er die week gebeurde, deed me beseffen dat er niet veel voor nodig is om iemands dag te veranderen.
Drie dagen geleden ging Tessa met ons mee om kerstinkopen te doen. Zoals verwacht was de winkel bomvol en stonden we in een lange rij achter een dozijn andere uitgeputte mensen met hun overvolle winkelwagens.
Tessa neuriede « Silver Bells » dat op de achtergrond speelde, terwijl ze heen en weer wiegde op haar hielen, zoals ze wel vaker doet als ze zich verveelt.
Toen viel mijn oog op de vrouw recht voor ons: een oudere vrouw, licht voorovergebogen, met een verbleekte blauwe winterjas aan die er zo warm uitzag als vloeipapier.
Maar wat gebeurde er die week?
het herinnerde me eraan dat er niet veel voor nodig is
iemands dag veranderen.
Ze hield een verfrommeld boodschappenlijstje tussen haar trillende vingers, het handschrift groot en onhandig, alsof iemand het had geschreven terwijl haar handen tegen zichzelf vochten. Ze bleef dezelfde woorden mompelen: « Het spijt me… het spijt me. »
Niemand drong aan op haar, maar ze verontschuldigde zich toch, alsof haar aanwezigheid op zich al een last was.
Toen gebeurde het. Een potje gleed uit haar handen en spatte in stukken op de tegels met een geluid dat iedereen in de buurt deed schrikken.
De vrouw verstijfde. Ze zag er doodsbang uit, alsof ze verwachtte dat iemand tegen haar zou schreeuwen en haar nog kleiner zou laten voelen dan ze zich al voelde. Voordat ik kon bewegen of bedenken wat ik moest doen, was Tessa al naast het gebroken glas geknield.
Niemand zette haar onder druk, maar ze bood toch haar excuses aan.
