“Zonder voorwaarden. Geen huwelijkscontract. Geen ‘trusts’ om zich achter te verschuilen. De eigendomsakte staat al op Anna’s naam. Laat ze daar wonen. Laat ze van elkaar houden. Laat ze hun kinderen opvoeden op een plek waar vriendelijkheid belangrijker is dan status.”
Een collectieve zucht van verbazing ging door de zaal, gevolgd door een golf van spontaan applaus. Het begon bij Anna’s familie, maar verrassend genoeg deed ook het bedienend personeel mee. Daarna de fotograaf. En uiteindelijk begonnen zelfs enkele zakenpartners van Eleanor, ontroerd door de pure authenticiteit van het moment, te applaudisseren.
Eleanors gezicht werd vuurrood. Haar zorgvuldig opgebouwde vertoon van superioriteit was in duigen gevallen. Ze keek om zich heen en besefte dat ze de controle over de ruimte kwijt was. Ze perste haar lippen tot een dunne, witte lijn en draaide zich weg, in een poging haar diepe schaamte te verbergen.
Leo liep naar Robert en Anna toe. Hij keek naar het woedende, rode gezicht van zijn moeder, en vervolgens naar Roberts waardige, met tranen bevlekte gezicht. Het was alsof hij ontwaakte uit een lange, diepe slaap. De betovering was verbroken.
Hij stak zijn hand uit naar Robert.
‘Dankjewel,’ zei Leo, zijn stem trillend van emotie maar vastberaden. ‘Dankjewel voor Anna, voor het huis, en voor… voor het laten zien hoe een echte man eruitziet.’
Robert schudde hem stevig de hand. « Wees jij ook een echte man, Leo. Wees de baas in je eigen huis. Bescherm haar. »
‘Ja,’ knikte Leo. Hij draaide zich naar Anna. ‘Anna, laten we gaan.’
Ze knipperde met haar ogen en veegde haar tranen weg. « Waarheen? »
‘Naar huis,’ antwoordde Leo, terwijl een glimlach op zijn gezicht verscheen – een oprechte glimlach, zonder enige druk. ‘Naar jouw – naar ons – huis. Ik heb genoeg van deze hypocrisie. Ik wil het appartement niet. Ik wil niet al die voorwaarden die eraan verbonden zijn.’
Een stralende glimlach verscheen op Anna’s gezicht. Ze pakte nog een laatste keer de hand van haar vader vast en daarna die van Leo.
Ze liepen naar Eleanors tafel. De hele zaal keek toe. Eleanor beefde van woede.
Leo boog zich voorover, zijn handen rustten op de tafel, en drong voor het eerst in zijn leven haar persoonlijke ruimte binnen.
