‘Mam,’ zei hij zachtjes. ‘We gaan weg.’
Eleanor keek op, haar ogen nat van woedende tranen. ‘Loop die deur uit, Leo, en keer je alles de rug toe wat ik voor je heb opgebouwd.’
‘Nee, mam,’ zei Leo zachtjes. ‘Ik loop naar iets toe dat ik voor mezelf aan het opbouwen ben.’
Hij pakte Anna’s hand en ze keerden zich af van de kristallen kroonluchters, de koude garnalen en de nog koudere vrouw. Ze verlieten het restaurant en lieten de verbijsterde gasten en de overblijfselen van een uitbundig feest achter zich.
De avondlucht buiten was koel en fris. Het rook naar regen en vrijheid. Ze stapten in Leo’s auto – niet de limousine die Eleanor had gehuurd, maar zijn eigen auto. Terwijl ze wegreden, vervaagden de lichten van de stad achter hen, vervangen door de zachte gloed van de koplampen op de weg voor hen.
Ze waren op weg naar een bescheiden huis met krakende vloerplanken en een hart van goud. Een huis gebouwd met liefde. Een thuis dat hun ware erfenis was.
Als je meer van dit soort verhalen wilt lezen, of als je je mening wilt delen over wat jij in Anna’s situatie zou hebben gedaan, hoor ik dat graag. Jouw perspectief helpt deze verhalen een groter publiek te bereiken, dus aarzel niet om te reageren of je mening te delen.
