De verrassing de volgende dag
De volgende ochtend werd Marlene wakker van het geluid van gordijnen die opengingen.
Licht stroomde de kamer binnen alsof iemand de wereld opnieuw aanzette.
Marlene knipperde.
Ze zag Linda staan.
“Linda?” fluisterde ze. “Ik dacht dat je terug naar de stad was gegaan.”
Linda glimlachte zwak.
“Hallo oma,” zei ze zacht.
Ze liep naar het bed met de envelop in haar hand.
“Ik heb iets gedaan,” zei ze.
Marlene keek verbaasd toen Linda de envelop opende en er biljetten bijvoegde.
“Dit is de $4.000 die ik het afgelopen jaar heb gespaard,” zei Linda.
Marlene’s ogen werden groot.
“Oma,” vervolgde Linda, “u zei dat uw zicht slechter wordt. U zei dat u moeite heeft om de trap te zien. Ik heb nu $9.000. We kunnen uw oogoperatie betalen.”
Er viel een stilte.
Marlene staarde naar het geld alsof het iets heiligs was.
Toen barstte ze in tranen uit.
Ze probeerde op te zitten en omhelsde Linda zo stevig als haar zwakke armen konden.
“Ik kende jou beter, mijn liefste,” snikte ze. “Ik wist dat jij… jij bent mijn hart.”
Linda veegde haar tranen weg.
“U heeft me grootgebracht,” fluisterde ze. “U verdient alles.”
Maar Marlene schudde langzaam haar hoofd.
“Voor een operatie is het te laat,” zei ze zacht. “Ik voel mijn dood naderen. Ik wil dit geld niet verspillen, want het kan beter gebruikt worden.”
Linda wilde protesteren.
Maar Marlene hield haar hand vast.
“Doe iets wat je later niet zult betreuren,” zei Marlene.
En Linda knikte, zonder nog precies te weten wat dat betekende.
