Linda’s beslissing
Linda nam een maand vrij.
Ze belde haar werk in de bibliotheek. Ze mailde haar docenten. Ze pakte een kleine koffer.
“Ik ga nergens heen,” zei ze, terwijl ze Marlene’s bed opmaakte. “Ik blijf tot ik u weer die gouden glimlach zie.”
Die woorden deden Marlene iets.
Ze leek lichter te ademen.
Want wat Marlene het meest pijn deed, was niet alleen ouderdom.
Het was eenzaamheid.
Linda kookte. Linda poetste. Linda veegde de vloer. Linda repareerde kleine dingen.
En langzaam begon het huis weer te leven.
Er kwam soep op het vuur.
Er kwam frisse lucht door open ramen.
En er kwam warmte terug in de gangen.
Op sommige avonden zat Linda naast oma’s bed en las ze haar voor uit oude boeken. Soms praatten ze over opa. Soms praatten ze over Linda’s toekomst.
En op sommige momenten was er alleen stilte.
Maar het was geen koude stilte meer.
Het was een gedeelde stilte.
