“Bah… ik ben allergisch voor stof,” zei hij, terwijl hij zijn hand voor zijn neus hield. “Oma, heb je je kamer niet geveegd of zo?”
Linda wierp hem een blik toe die zei: zwijg.
Maar Brian deed alsof hij dat niet zag.
Voor hem was alles een grap.
Voor Linda was alles een gebed.
De kamer van oma
Toen Linda oma’s kamer binnenkwam, verstijfde ze even.
Het was donker, de gordijnen half dicht, alsof het licht al te zwaar was voor de ruimte. De lucht was muf. Op het plafond zat inderdaad een donkere plek, een teken van een lekkage die al lang niet gerepareerd was.
En daar lag oma Marlene.
Mager.
Te mager.
Haar handen lagen bovenop de deken, bijna doorzichtig, met aderen die op een kaart leken. Haar ogen waren nog open, maar de glans die Linda altijd had gekend — die warme, speelse blik — was vaag geworden.
Linda schraapte haar keel, omdat ze plotseling bang was dat ze zou gaan huilen en oma dat zou zien.
“Oma,” fluisterde Linda.
Marlene draaide haar hoofd langzaam naar haar toe.
En toen glimlachte ze, klein, maar echt.
“Linda,” zei ze, alsof ze opgelucht was dat ze het meisje nog zag voordat de wereld stil zou worden.
Linda rende naar het bed en boog zich over haar heen.
“Oma!” zei ze, en haar stem brak. “Er zal je niets overkomen. Maak je geen zorgen. God zal ons niet van u afnemen, want u bent alles wat wij hebben.”
Marlene legde haar hand op Linda’s wang.
“Jij bent altijd zo zacht geweest,” fluisterde ze.
Brian stond bij de deur, met zijn handen in zijn zakken, alsof hij in de verkeerde film terecht was gekomen.
Hij keek naar oma, knikte kort, en zei:
“Ja, oma. Dus waarom zijn we hier?”
