Deze ruimte is gereserveerd voor echte piloten. De zaal barstte in gejuich uit, totdat de generaal binnenkwam, haar negeerde en slechts één naam uitsprak: ‘Falcon One’.
Mijn naam is Jula. Ik ben tweeëndertig jaar oud. Mijn hele leven heeft mijn vader me verteld dat de cockpit van een straaljager niet voor een vrouw was, laat staan voor een ‘mislukkeling’ zoals ik. Maar de ergste vernedering kwam niet van hem. Die kwam van Mark, mijn halfbroer, de perfecte zoon die hij als een koning behandelde.
Dit gebeurde midden in een bomvolle briefingruimte op de luchtmachtbasis Nellis tijdens de aftrap van Red Flag, ‘s werelds meest prestigieuze luchtgevechtsoefening. Voor bijna honderd jonge piloten wees Mark naar mij en barstte in lachen uit.
« Je bent in de verkeerde kamer, schatje. Deze kamer is voor echte piloten. Niet om een echtgenoot te zoeken, » zei hij.
De zaal barstte in lachen uit. Mark was ervan overtuigd dat hij zijn toneelstukje had gewonnen. Ikzelf voelde geen schaamte of angst. Alleen een soort kille helderheid. Hij wist niet dat de vrouw die hij zojuist had vernederd de roepnaam Falcon One droeg . Ik was de enige in die kamer die die dag de bevoegdheid had om te beslissen of hij in de lucht zou leven of sterven.
De briefingruimte had die kenmerkende geur: vermoeide airconditioning, verbrande koffie en testosteron. De piloten, in hun smetteloze groene vliegpakken, straalden van zelfvertrouwen. Ik stond apart, zonder zichtbaar insigne of embleem, bewust anoniem. Voor hen was ik onzichtbaar…
Toen Mark vol zelfvertrouwen en omringd door zijn kameraden binnenkwam, zag hij geen meerdere. Hij zag de zus die hij altijd had veracht.
Hij bespotte me, drong mijn persoonlijke ruimte binnen en maakte van de situatie een publiek schouwspel. Ik onderging het allemaal zonder te reageren. Ik wist dat stilte een effectiever wapen was dan woede.
De openbare onthulling
De deur die bestemd was voor het commandopersoneel ging toen abrupt open.
« Aandacht! »
