De woorden die alles braken
“Ik heb nooit van haar gehouden,” zei hij.
Ik verstijfde.
Mijn vingers bleven om het bakblik geklemd alsof ik anders zou vallen.
Hij lachte opnieuw, alsof het iets grappigs was.
“Ik bleef voor het huis. Gratis huur, geen hypotheek. Dat is de belangrijkste reden.”
Mijn hoofd suisde.
Ik hoorde mezelf ademen, maar het klonk ver weg.
En toen, alsof hij nog een mes wilde draaien:
“En die jongen? Dat hoorde erbij. Ik bakte pannenkoeken, ging naar schooltoneelstukken — allemaal voor de show.”
Mijn maag draaide om.
Maar de klap kwam daarna.
“Haar echte vader?” zei Gary. “Die schreef jarenlang brieven. Hij wilde terugkomen, de band herstellen. Ik heb ze allemaal weggegooid.”
Het was alsof ik ineens niet meer in mijn lichaam zat.
Brieven.
Mijn vader.
Hij had geschreven.
Hij had geprobeerd.
En iemand had besloten dat ik dat niet mocht weten.
Ik voelde tranen, maar ze kwamen niet meteen. Eerst was er alleen een koude, harde stilte in mij.
En toen drukte ik op de deurbel.
