De confrontatie
Gary deed open met een glimlach die direct verdween toen hij mij zag.
Zijn ogen schoten kort naar mijn handen. Naar de citroenrepen. Naar de kaart.
Hij wist meteen.
“Jenna…” zei hij, en zijn stem klonk te vriendelijk, te gemaakt.
Ik stapte naar binnen zonder te vragen.
De telefoon lag nog op tafel.
“Meende je dat serieus?” vroeg ik.
Hij knipperde.
“Wat bedoel je?”
Ik keek hem aan, mijn stem ijzig.
“Dat je nooit van haar hield. Dat jij alles voor de show deed. Dat je de brieven van mijn vader hebt weggegooid.”
Zijn gezicht trok wit.
Hij opende zijn mond, sloot hem, opende hem weer.
“Het was maar gepraat,” stotterde hij. “Je weet hoe jongens zijn… ik… ik bedoelde het niet zo…”
“Niet zo?” herhaalde ik zacht.
Ik voelde hoe mijn handen trilden, maar mijn stem bleef opvallend kalm.
“Je hebt mijn moeder gebruikt.”
“Je hebt mij gebruikt.”
“En je hebt iets weggegooid wat ik nooit meer kan terugkrijgen.”
Gary zette een stap naar mij toe.
“Jenna, luister—”
“Waag het niet,” onderbrak ik hem.
Ik haalde de kaart uit mijn tas.
Ik keek er één seconde naar.
En ineens voelde ik hoe naïef mijn woorden waren.
Hoe mooi, hoe hoopvol.
Hoe verkeerd.
Ik gooide de kaart op de grond.
“Voeg dat maar toe aan je verzameling leugens,” zei ik.
En ik liep weg.
Ik liet de citroenrepen achter.
Ik liet het boek achter.
Ik liet hem achter.
