Vaderdag: de cirkel sluiten
Twee jaar na haar overlijden, op mijn 25e, besloot ik dat ik niet langer wilde wachten om hem te bedanken.
Ik had te lang gedacht: later. Volgende keer. Als ik weer in de buurt ben.
Maar het leven had me al geleerd dat “later” niet altijd komt.
Dus ik nam vrij van mijn werk. Ik reed naar mijn oude stad. Ik bakte citroenrepen met het recept van mijn moeder, precies zoals zij het me ooit had geleerd.
Ik pakte een boek in over de Tweede Wereldoorlog omdat Gary daar altijd over las. Hij had ooit gezegd dat geschiedenis hem hielp begrijpen hoe mensen keuzes maken. Ik dacht dat dat mooi was.
En ik schreef een kaart.
Ik schreef alles wat ik nooit hardop had gezegd:
“Je was niet mijn vader van vlees en bloed, maar je bent er wel. Je bleef. Je was belangrijk.”
Ik vouwde de kaart dicht alsof ik een kwetsbaar stukje van mijn hart op papier had gelegd.
Toen ik bij het huis aankwam waar ik was opgegroeid, voelde ik me zenuwachtig op een manier die ik niet kon verklaren. Het was alsof ik op het punt stond om een deur te openen naar een versie van mezelf die nog hoop had.
Ik bleef even op de veranda staan.
En toen hoorde ik zijn stem.
Gary zat binnen aan de telefoon.
Hij lachte.
