Ik drukte mijn telefoon uit.
We betaalden en gingen terug naar de auto zonder nog naar elkaar te kijken. We spraken niet. We reden.
De weg werd donkerder, de gebouwen werden minder, en de stilte in de auto werd zwaar en klam, alsof die zelf ademhaalde.
Ik keek telkens in de achteruitkijkspiegel.
Ik wist niet waar ik naar zocht.
Maar ik keek.
Na ongeveer twintig minuten zei mijn vrouw ineens: « Die auto… die zwarte achter ons… die rijdt al heel lang achter ons. »
Ik keek opnieuw.
Een zwarte SUV. Geen koplampen die fel schenen. Gewoon… aanwezig.
Misschien was het toeval.
Maar na wat er gebeurd was, geloofde ik niet meer in toeval.
Ik nam een afslag zonder richtingaanwijzer. Gewoon abrupt.
De SUV nam dezelfde afslag.
Mijn maag draaide om.
Mijn vrouw greep mijn arm.
« Rij door. Stop niet. »
Ik voelde mijn hart in mijn keel. We reden een rotonde op, maakten een volledige cirkel en gingen terug dezelfde weg op.
De SUV bleef volgen.
Toen wist ik het.
Dit was niet paranoia.
Dit was bevestiging.
Ik drukte het gaspedaal dieper in. Mijn auto was oud. Niet gebouwd voor achtervolgingen. Mijn handen waren zweterig op het stuur. Ik voelde mijn hele lichaam protesteren van stress en angst.
