Ik voelde iets in mij veranderen. Iets dat ik vroeger misschien naïviteit zou noemen. Maar nu was het duidelijker: ik had te lang gedacht dat systemen bedoeld waren om te helpen. Dat platforms eerlijk waren. Dat regels veiligheid betekenden.
Maar dit huis, deze camera, dit woord “zij”… het liet zien dat er gaten zitten in alles waar we op vertrouwen.
Die middag belde ik mijn zoon.
Hij werkt in cybersecurity, al jaren. Hij weet meer over netwerken en signalen dan ik ooit zal begrijpen.
Ik vertelde hem alles.
Er was een lange stilte aan de andere kant.
Toen zei hij: « Pap… als er inderdaad een verborgen camera zat, dan is dit waarschijnlijk niet één persoon. Dit kan een netwerk zijn. »
« Wat bedoel je met netwerk? » vroeg ik, mijn stem droog.
« Ik bedoel… er zijn groepen die zulke huizen opzetten. Ze gebruiken het als val. Ze verzamelen beelden. Ze verkopen data. En soms… kiezen ze hun slachtoffers. »
Ik voelde de kou langs mijn rug glijden.
Mijn vrouw stond op uit haar stoel. Ze liep naar het raam maar bleef op afstand, alsof ze bang was dat zelfs glas haar niet beschermde.
« Wat moeten we doen? » vroeg ik.
« Je hebt het goed gedaan door weg te gaan, » zei mijn zoon. « Maar je moet alles bewaren. Alle berichten. Alle foto’s. En meld het opnieuw. Bij de politie, maar ook bij een instantie die meer kan. »
Hij gaf me namen en stappen. Dingen die ik meteen opschreef.
