Ik vermomde me als dakloze en liep een enorme supermarkt binnen om mijn erfgenaam te kiezen.

Maar laat ik je iets vertellen wat de meeste rijke mannen niet zullen toegeven: geld houdt je ‘s nachts niet warm. Macht biedt geen steun als de kanker toeslaat. En succes? Dat lacht al helemaal niet om je flauwe grappen tijdens het ontbijt.

Mijn vrouw overleed in ’92. We hebben nooit kinderen gekregen — en dat was ook onmogelijk. En op een avond, terwijl ik alleen in mijn mausoleumachtige landhuis van 15.000 vierkante voet zat, realiseerde ik me iets huiveringwekkends.

Als ik sterf… wie krijgt dat dan allemaal? Wie verdient het?

Geen hebzuchtige raad van bestuur. Geen advocaat met een perfecte stropdas en een haaienlach. Nee. Ik wilde iemand die authentiek was. Iemand die de waarde van geld kende, die mensen goed behandelde, zelfs als niemand keek. Iemand die een kans verdiende.

Dus ik deed iets wat niemand had zien aankomen.

Ik trok mijn oudste kleren aan, smeerde wat vuil op mijn gezicht en sloeg een week lang mijn scheerbeurt over. Daarna liep ik een van mijn eigen supermarkten binnen, eruitziend als een man die al dagen geen warme maaltijd had gegeten.

Toen begon het echte verhaal. En geloof me… Je zult niet geloven wat er daarna gebeurde. Op het moment dat ik binnenstapte, voelde ik blikken die me als naalden doorboorden. Gefluister kwam van alle kanten op me af.

Een kassière, niet ouder dan twintig, trok haar neus op en mompelde hard genoeg tegen haar collega, zodat ik het kon horen: « Jeetje, hij stinkt naar rotzooi. » Ze lachten allebei.

Een man in de rij greep de hand van zijn zoon en trok hem dichtbij. « Kijk niet zo naar die zwerver, Tommy. »