Advertentie
Clara’s huis was klein, beschut door dikke dennenbomen, met kanten gordijnen en een verweerde brievenbus in de vorm van een bus. Toen ze de deur opendeed, veranderde haar uitdrukking van beleefde nieuwsgierigheid in geschrokken herkenning.
‘Jij… jij bent Travis?’ vroeg ze, haar ogen met staar wijd opengesperd.
Ik knikte langzaam.
« En je bent thuisgekomen? Nou, dan kun je maar beter binnenkomen, hè? »
Ze sprak als een vrouw rechtstreeks uit een sprookje.
« Jij… jij bent Travis? »
Advertentie
Haar woonkamer rook naar cederhout en iets zachts zoets, zoals appelthee en oud papier. Het deed me denken aan een schoolbibliotheek, zo’n bibliotheek met stoffige ramen en een stilte die iets betekende.
Ik gaf haar mijn telefoon met de foto die ik bij de grafsteen had genomen op het scherm. Clara hield hem dicht tegen zich aan en kneep haar ogen een beetje samen. Haar handen waren dun, haar huid getekend door de tijd.
Ze staarde langer naar de foto dan ik had verwacht.
Haar handen waren dun.
De huid is door de tijd bedekt geraakt.
‘Die foto,’ zei ze langzaam, ‘is gemaakt door je vader, Travis. Je echte vader, bedoel ik. Hij heette Shawn, en het was de dag nadat jij en je broer vier jaar waren geworden. Ik heb de taart voor je verjaardag gebakken. Vanillecake met aardbeienjam. En slagroom.’
Advertentie
Ik was stomverbaasd… Clara had me net een bom laten vallen, en toch had ze het nu over… taart.
« Ik had een tweelingbroer of -zus? Mevrouw, weet u het zeker? »
‘Ja, zoon,’ zei ze met een vriendelijke glimlach. ‘Hij heette Caleb. Jullie waren onafscheidelijk – in alle opzichten identiek.’
« Had ik een tweelingbroer of -zus? »
