Ik was niet van plan om die donderdag zo vroeg naar huis te gaan. Een afspraak met een klant in het centrum was afgezegd, dus ik verliet het kantoor eerder dan gepland. De rit door Minneapolis voelde ongewoon rustig aan – sneeuw smolt op de stoep, kinderen gooiden een basketbal in de doodlopende straat, buren waren hun opritten aan het sneeuwruimen. Ik dacht eraan om mijn man Logan te verrassen met een lunch van onze favoriete delicatessenwinkel. Het leek een klein, onschuldig pleziertje, een moment om even te genieten van een rustige dag.
Het huis was precies zoals ik het had achtergelaten: Logans schoenen bij de deur, de vage geur van koffie die nog in de keuken hing, Marlenes studieboeken die lukraak op het aanrecht lagen opgestapeld. Ik droeg de tas met broodjes naar boven, terwijl ik zachtjes neuriede, tot ik bij de slaapkamerdeur aankwam. Die stond een klein beetje open en een vreemd instinct deed me aarzelen. Iets in mijn maag schreeuwde het uit, maar ik duwde toch.
De wereld stond stil op het moment dat ik binnenstapte.
Logan lag op ons bed, haar shirt half opengeknoopt, haar haar warrig, haar ogen wijd opengesperd van paniek. En daar, nonchalant alsof ze er thuishoorde, lag Madison Collins – Marlenes beste vriendin, amper tweeëntwintig, het meisje dat talloze weekenden bij ons had doorgebracht. Ze deinsde niet terug, bedekte zich niet. Ze draaide langzaam haar hoofd en glimlachte. Die glimlach – kalm, weloverwogen, triomfantelijk – deed mijn knieën knikken.
‘Claire—’ Logans stem brak, paniekerig reikte hij naar me uit. ‘Dit is niet—alsjeblieft, laat me het uitleggen—’
