Maar ik kon hem niet horen. Mijn hart bonkte zo hevig dat ik het gevoel had dat mijn borstkas zou barsten. Madisons ogen keken me vol zelfvertrouwen aan, een blik die me tot op het bot deed rillen. Ze had dit gepland. Elke leugen, elk bezoek, elk moment van charme – het had allemaal hiernaartoe geleid. Ik voelde me alsof de grond onder mijn voeten was weggetrokken.
Ik deed langzaam een stap achteruit, mijn hand op de deurknop, en sloot de deur zachtjes. Het geluid van de deur die dichtging galmde in mijn oren, zwaarder dan welke schreeuw ik ook had kunnen uiten. Ik schreeuwde niet. Ik confronteerde ze niet. Ik liet Logan me niet aanraken. Ik liep de trap af, mijn hart bonsde in mijn keel, mijn hoofd tolde, mijn lichaam trilde. Even later verliet ik het huis zonder een woord te zeggen, de broodjes onaangeroerd op het aanrecht, mijn leven voelde al in duigen.
Ik parkeerde bij Lake Harriet, staarde naar het koude water en probeerde te bevatten wat ik had gezien. Logans paniek, Madisons glimlach – het bleef zich maar herhalen. Ik wist dat ik moest handelen, dat ik moest begrijpen hoe diep dit ging, maar ik wist ook iets anders: dit was nog maar het begin.
De volgende dag begon ik in stilte alles wat ik me herinnerde te documenteren: data, tijden, gesprekken. Ik huurde Tara Bennett in, een privédetective die ik online had gevonden, een voormalig politieagent van de NYPD, professioneel en nauwgezet. Ik had bewijs nodig. In eerste instantie niet voor wraak, maar voor duidelijkheid. Zonder bewijs kon ik deze chaos niet doorgronden.
