Lucas heeft zijn hele leven zijn hoofd laag gehouden en zijn hart afgeschermd, vooral als het gaat om de baan van zijn oma op zijn middelbare school. Maar op de avond van het schoolbal dwingt één enkele keuze hem te beslissen wat er echt toe doet… en wie het werkelijk verdient om gezien te worden.
Ik ging bij oma Doris wonen toen ik drie dagen oud was. Mijn moeder, Lina, was kort na mijn geboorte overleden… Ik heb haar nooit gekend, maar oma vertelde me dat ze me een keer had vastgehouden.
« Dat deed ze, Lucas, » zei oma dan.
« Je moeder hield je drie minuten vast voordat haar bloeddruk daalde. Die drie minuten zullen je een leven lang bijblijven, lieverd. »
En mijn vader? Nou, hij is nooit komen opdagen. Geen enkele keer, zelfs niet voor een verjaardag.
Ik ben bij oma Doris gaan wonen toen ik drie dagen oud was.
Oma Doris was 52 toen ze me in huis nam. Sindsdien werkte ze ‘s nachts als conciërge op de middelbare school en bakte ze elke zaterdagmorgen de allerlekkerste pannenkoeken. Ze las tweedehands boeken in een fauteuil waar de vulling uitstak, deed alle stemmen na en liet de wereld groot en veelbelovend lijken.
Ze heeft me nooit het gevoel gegeven dat ik een last was.
Niet toen ik nachtmerries had en haar gillend wakker maakte.
Ze heeft me nooit het gevoel gegeven dat ik een last was.
Niet toen ik mijn eigen haar knipte met haar naaischaar, waardoor mijn oren er veel groter uitzagen. En al helemaal niet toen mijn schoenen sneller uitgroeiden dan ze kon betalen.
Voor mij was ze niet zomaar een grootmoeder. Ze was een dorp op zich.
Ik denk dat dat de reden is waarom ik haar nooit heb verteld over de dingen die mensen op school zeiden, vooral niet nadat ze erachter kwamen dat mijn oma de conciërge van de school was.
Ze was een eenvrouwsdorp.
« Pas op, Lucas ruikt naar bleekmiddel, » zeiden de jongens, terwijl ze hun neus optrokken.
