Ze zag er prachtig uit.
Niet « proberen jong te zijn ». Niet opzichtig. Gewoon… mooi.
Een zachtblauwe jurk die haar perfect omsloot. Vintage krullen, prachtig opgestoken. Een gloed op haar gezicht die ik nog nooit eerder had gezien – deels opwinding, deels angst, deels iets wat leek op het ontwaken uit een droom.
Ze stond voor de spiegel en streek nerveus de stof glad.
‘Wat als mensen me aanstaren?’ fluisterde ze. ‘Wat als ik dit voor je verpest?’
Ik pakte haar handen vast. « Mam, jij hebt mijn leven gemaakt. Je kunt niets verpesten. »
We kwamen aan op het schoolplein voor de foto’s net toen de zon onderging en de lucht roze en goudkleurig kleurde. Muziek klonk door de open deuren. Overal gelach. Camera’s flitsten.
Even leek alles perfect.
Toen kwam Brianna opdagen.
Ze paradeerde over de binnenplaats in een glitterjurk die waarschijnlijk meer kostte dan mijn auto. Haar vriendinnen volgden haar als een entourage.
Ze bleef stokstijf staan toen ze mijn moeder zag.
Puntig.
En hij riep luid genoeg zodat de halve binnenplaats het kon horen: « Waarom is zij hier? Is dit het schoolbal of ‘Neem-je-ouders-mee-naar-school’-dag? Wat een gênante situatie. »
Haar vriendinnen giechelden.
Ik zag de glimlach van mijn moeder even verdwijnen. Maar heel even. Ik zag het wel.
Ik voelde het vuur door mijn aderen stromen.
Ik deed een stap naar voren, maar ik kreeg de kans niet.
Brianna had namelijk geen idee dat haar vader, Mike, vlak achter haar stond.
Hij had elk woord gehoord.
Hij kwam langzaam dichterbij. Gevaarlijk kalm.
‘Brianna,’ zei hij.
Ze draaide zich geïrriteerd om. « Papa, rustig aan, ik was gewoon— »
Hij stak zijn hand op.
“Ik ben lang genoeg stil geweest.”
De binnenplaats werd stil. Telefoons werden neergelegd. Gefluister verstomde.
Hij wendde zich eerst tot mijn moeder.