Ik gaf mijn zoon 85.000 dollar van mijn pensioenspaargeld zodat hij de bruiloft van zijn dromen kon hebben. Op de dag van de ceremonie kwam ik vroeg aan en was ik in mijn mooiste kleren gekleed. Toen kwam er een man in een zwart pak naar me toe en zei dat ik weg moest… om een reden die me nog steeds diep raakt.
Mijn naam is Sheila, ik ben 63 jaar oud en ik dacht dat ik genoeg van het leven had meegemaakt om nergens meer van op te staan. Ik had het mis.
Mijn zoon David is mijn alles sinds zijn vader 15 jaar geleden overleed. We vormden een team, hij en ik. Door alle moeilijkheden, elke zware dag en elke kleine overwinning stonden we voor elkaar klaar. Dus toen hij zes maanden geleden met die nerveuze glimlach naar me toe kwam en me vertelde dat hij iemand heel speciaal had ontmoet, stroomde mijn hart over van vreugde.
‘Mam, ze heet Melissa. Ik denk dat zij het wel is,’ had David gezegd en ik was zo blij voor hem.
Toen ik Melissa eindelijk ontmoette, leek ze een schat. Ze was beleefd, vrolijk en gaf me snel complimenten over mijn kookkunsten. Ze had de gave om helemaal op te fleuren als David de kamer binnenkwam, en ik dacht: « Dit is het. Dit is de vrouw die mijn zoon gelukkig zal maken. »
Drie maanden later vroeg David haar ten huwelijk. Ze zei ja. En ik huilde van geluk op hun verlovingsfeest. Maar toen, op een avond, stond mijn zoon voor mijn deur, alsof hij de last van de hele wereld op zijn schouders droeg.
‘Mam, kunnen we even praten?’
Ik zette thee voor ons, zoals ik altijd deed als er iets belangrijks besproken moest worden. David zat aan mijn keukentafel en kon me niet helemaal in de ogen kijken.
‘Wat is er aan de hand, schat?’ vroeg ik.
