SMACK!
Haar handpalm raakte mijn wang hard. Mijn hoofd sloeg achterover tegen de kussens. De kamer draaide. De smaak van koper vulde mijn mond, waar ik op mijn tong had gebeten.
‘Jij brutale snotaap!’ brulde ze, haar gezicht vertrokken en lelijk. ‘Ik ben zijn oma! Ik heb het recht om te beslissen waar hij naartoe gaat! Jij bent niets anders dan een broedmachine! Je zou dankbaar moeten zijn dat we je er eentje laten houden!’
Ze trok Leo harder mee. Hij schreeuwde nu, een doodsbang, hoog gehuil dat mijn hart brak. De infuuslijnen in mijn arm trokken strak aan en dreigden uit mijn ader te scheuren.
« Help! » probeerde ik te schreeuwen, maar mijn stem brak.
Mevrouw Sterling was sterk. Ze had Leo al half uit de wieg getrokken. Ze deed het echt. Ze ontvoerde mijn kind midden op klaarlichte dag, gedreven door de waanidee dat haar wil wet was.
‘Ik neem hem mee!’ hijgde ze, terwijl ze worstelde met de in elkaar verstrengelde dekens. ‘En jij houdt me niet tegen! Ik bel de politie en zeg dat je me hebt aangevallen!’
Ik huilde niet. Ik smeekte niet. Het deel van mij dat Elena was, de vrouw, stierf op dat moment. Het deel van mij dat de Eerwaarde Elena Vance was, federaal rechter voor het zuidelijke district, nam het over.
Ik reikte naar het paneel achter mijn hoofd. Daar zat een standaard verpleegoproepknop en daarnaast een rode knop met de tekst CODE GRIJS / BEVEILIGING . Deze knop was bedoeld voor bedreigingen aan het adres van personeel of patiënten.
Ik drukte mijn hand hard op de rode knop en hield hem ingedrukt.
Een schelle, ritmische alarmtoon klonk. De lichten in de gang flitsten. Het was het geluid van een gevangenislockdown.
‘Wat ben je aan het doen?’ riep mevrouw Sterling in paniek. Ze keek naar de knipperende lichten en vervolgens naar mij. ‘Zet het uit! Je maakt het hele ziekenhuis wakker!’
‘Ik bel de politie,’ zei ik, mijn stem ijzig kalm ondanks het bonzen van het bloed in mijn oren. ‘Laat mijn zoon los. Nu.’
‘Dat durf je niet,’ siste ze. ‘Mark maakt je af als je ons zo voor schut zet!’
“Zet. Hem. Los.”
Ze aarzelde. Even dacht ik dat ze hem zou gooien. Maar het geluid van zware laarzen die door de gang dreunden, brak haar zenuwen. Ze legde Leo ruw terug in de wieg – waardoor hij nog harder begon te huilen – en deed een stap achteruit, terwijl ze haar bontjas gladstreek.
‘Prima,’ siste ze. ‘Ik zal ze vertellen dat je me hebt aangevallen. Kijk naar mijn arm! Je hebt me gekrabd! Ze zullen je arresteren, en dan neem ik ze allebei mee, want dan zit je in de gevangenis.’
De deur vloog open.
Vier forse bewakers stormden naar binnen, gevolgd door de hoofdverpleegster. Ze waren buiten adem, hun tasers getrokken, en verwachtten een gewelddadige indringer.
« Code Grijs! Iedereen stilzetten! » riep de hoofdbewaker.
Mevrouw Sterling wees onmiddellijk met een trillende vinger naar me. Er verschenen meteen tranen in haar ogen. Het was een acteerprestatie die een Oscar waardig was.
« Help me! Alstublieft! » jammerde ze. « Mijn schoondochter… ze is doorgedraaid! Ze heeft een postnatale psychose! Ze probeerde de baby te verstikken! Ik probeerde haar tegen te houden en ze viel me aan! Kijk naar mijn arm! »
Hoofdstuk 4: “Hallo, Edelheer”
De bewakers keken me aan. Ik was bleek, bloedde op de plek waar het infuus had getrokken en hield mijn wang vast waar een rode vlek ontstond. Toen keken ze naar de oudere vrouw in de bontjas, die theatraal stond te huilen.
‘Mevrouw, ga bij het bed vandaan,’ beval de hoofdbewaker me, met zijn hand op zijn holster.
‘Ze is gevaarlijk!’ snikte mevrouw Sterling. ‘Haal haar weg! Red mijn kleinkinderen!’
Ik bewoog niet. Ik schreeuwde niet. Ik deed niet mee aan haar spelletje. Ik wees alleen maar met mijn vinger naar de bovenhoek van de kamer.
‘De bewakingscamera staat aan, hè, chef Mike?’ vroeg ik duidelijk.
De hoofdbewaker, een forse man genaamd Mike met wie ik gisteren nog had gesproken over de beveiligingsprotocollen voor belangrijke patiënten, verstijfde. Hij kneep zijn ogen samen. De adrenaline van de binnenkomst had hem even verblind, maar nu keek hij echt.
Hij zag het gezicht dat hij vorige maand tijdens het Rico-proces op het nieuws had gezien. Hij zag de vrouw wiens veiligheidsmachtiging hoger was dan die van de ziekenhuisdirecteur.
Mikes gezicht werd bleek. Hij haalde onmiddellijk zijn hand van de taser. Hij rukte de pet van zijn hoofd.
