Ik heb mijn schoonmoeder nooit verteld dat het ‘arme plattelandsmeisje’ dat ze probeerde af te kopen om haar zoon te verlaten, eigenlijk de dochter van een oliemagnaat was. Tijdens het familiediner gooide ze me een cheque van 5000 dollar in mijn gezicht en lachte: ‘Neem dit en verdwijn. Mijn zoon heeft een vrouw met connecties nodig, geen liefdadigheidsgeval.’ Mijn man zat daar zwijgend toe te kijken hoe ze me vernederde. Plotseling ging mijn telefoon. Ik zette hem op luidspreker. Het was de advocaat van mijn vader. ‘Mevrouw, uw vader heeft zojuist de erfenis van 10 miljard dollar overgemaakt. Zal ik ook de fusie met het bedrijf van uw man annuleren, zoals u gevraagd heeft?’ Het werd doodstil in de kamer. Ik pakte haar cheque van 5000 dollar, verscheurde hem en glimlachte. ‘Houd het wisselgeld maar. Dat heeft u nodig voor de advocaten van het faillissement.’

‘Mijn zoon heeft een vrouw met connecties nodig, geen liefdadigheidsgeval.’ Ze besefte niet dat het enige goede doel in de kamer mijn geduld was, en dat was net op.

Het penthouse rook naar dure lelies en naderend onheil. Het was een koude, moderne ruimte van glas en chroom, ontworpen om indruk te maken in plaats van om in te wonen. Ik stond in de hoek van de woonkamer en streek de voorkant van mijn eenvoudige katoenen jurk glad, terwijl  Victoria , mijn schoonmoeder, als een panter in een kooi over de marmeren vloer ijsbeerde. Haar hakken tikten in een hectisch ritme tegen de steen.

Klik. Klik. Klik.

‘De fusie met  TexCor  is onze laatste hoop, Mark,’ siste Victoria, haar stem trillend van paniek. ‘Als we de deal met de  familie Blackwood rond krijgen  , zijn we voor de rest van ons leven verzekerd. De aandelenkoers zal herstellen, de schuldeisers zullen zich terugtrekken en we zullen eindelijk tot de miljardairsclub behoren.’

Ze richtte haar blik op mij. Ik schonk thee in een zilveren pot, mijn bewegingen langzaam en weloverwogen.

‘Niet morsen, jij onhandige meid,’ snauwde ze. ‘Dat tapijt kost meer dan je hele dorp in… waar je ook vandaan komt. Texas? Een of ander stoffig stadje?’

‘Het is een ranch, Victoria,’ zei ik zachtjes, terwijl ik het kopje op een onderzetter zette.

‘Een boerderij,’ corrigeerde ze met een minachtende blik. ‘En kijk eens naar jezelf. Je loopt in zo’n vod terwijl we ons voorbereiden op de belangrijkste vergadering van ons leven. Je ziet eruit als een dienstmeisje.’

Mijn man,  Mark , zat op de fluwelen bank, met zijn hoofd in zijn handen. Zijn stropdas was losgemaakt, zijn haar warrig. Hij zag eruit als een man die zijn leven zag afbrokkelen.

‘Mam, laat haar met rust,’ zuchtte Mark, maar hij keek niet op van zijn telefoon. ‘Ze doet haar best. En eerlijk gezegd is zij de enige die dit huishouden draaiende houdt terwijl wij met het bestuur te maken hebben.’

« Ze is een ballast! » gilde Victoria. « Sterling Tech bloedt leeg, Mark! We hebben kapitaal nodig. We hebben invloed nodig. En wat brengt zij? Recepten voor appeltaart en stilte. »

Ik liep naar het raam en keek uit op de skyline van Manhattan. In mijn zak trilde mijn telefoon met een melding. Het was een marktwaarschuwing:  Wereldwijde oliefutures stijgen door geruchten over uitbreiding van TexCor.

Ik ontgrendelde mijn telefoon en scrolde door de vertrouwelijke briefing die mijn vader me die ochtend had gestuurd.  TexCor Energy: Strategie voor het derde kwartaal. Doelwit overname: Sterling Tech (onderzoek loopt nog).

Victoria wist niet dat het « stofstadje » waar ik vandaan kwam het hoofdkantoor was van het grootste particuliere energieconcern op het westelijk halfrond. Ze wist niet dat mijn achternaam op mijn rijbewijs niet alleen « Vance » was, maar Vance-Blackwood.