‘Mia? Mia, laat me eens kijken,’ zei ik, mijn stem trillend van angst. Ik tilde haar shirt op. Zelfs in het schemerige omgevingslicht kon ik de felrode afdruk op haar bleke huid zien – de afdruk van een spitse teen.
Ze huilde nu hysterisch, een rauwe, snikkende huilbui. « Het doet pijn, mama. Het doet heel erg pijn. »
Ik trok haar shirt naar beneden en sloeg mijn armen om haar heen, om haar af te schermen van de omgeving. Daarna stond ik langzaam op.
Ik draaide me om naar mijn zus.
‘Je hebt haar geschopt,’ zei ik. Mijn stem was zacht, maar er klonk een trilling in die de gasten in de buurt deed terugdeinzen en hun champagneglazen liet zakken. ‘Je hebt mijn achtjarige kind geschopt.’
Sarah veegde haar schoen af met een linnen cocktailservetje en keek eerder geïrriteerd dan berouwvol. Ze keek op en grijnsde naar me. ‘Ach, doe niet zo dramatisch, Elena. Ze is tegen me aangelopen! Ze heeft mijn schoenen verpest! Iemand moet haar leren waar ze loopt, want jij doet het duidelijk niet. Je voedt haar op als een wild dier.’
‘Jij hebt haar geschopt,’ herhaalde ik, terwijl ik dichterbij kwam. ‘In het huis dat ik gekocht heb.’
Sarah’s ogen werden groot. Een vleugje paniek flikkerde op achter haar woede. Ze keek om zich heen naar de gasten – de investeerders, de vrienden van de familie – en besefte dat ik op het punt stond van het script af te wijken. Ze realiseerde zich dat het verhaal uit de hand liep.
‘Ze liegt!’ riep Sarah door de kamer, terwijl ze met een trillende vinger naar me wees en haar stem dramatisch slachtofferachtig klonk. ‘Luister niet naar haar! Ze is jaloers! Ze is altijd al jaloers geweest op mijn succes! Ze probeert mijn feest te verpesten omdat ze een mislukkeling is die niet eens een baan kan behouden!’
De menigte mompelde. Ze keken me aan met een mengeling van medelijden en afkeer. Arme Elena. Altijd het zwarte schaap. Proberen Sarah’s aandacht te stelen met een of andere hysterische beschuldiging.
“Elena!”
De stem van mijn moeder sneed als een zweep door de menigte. Margaret Vance baande zich een weg door de zee van gasten, haar gezicht straalde van vastberadenheid. Ze droeg diamanten die ik vorig jaar met kerst voor haar had teruggekocht bij de pandwinkel.
Ze keek niet naar Mia, die nog steeds huilend op de grond lag. Ze vroeg niet of haar kleindochter gewond was.
Ze keek naar Sarah’s bevlekte schoen. Daarna keek ze me aan met een volstrekte, kille minachting.
Ze stak haar hand op.
Hoofdstuk 3: De publieke klap
Er was geen aarzeling. Mijn moeder liep naar me toe en zwaaide met haar arm, vol van haar verontwaardiging.
Scheur.
De klap galmde door de balzaal, luider dan de muziek, luider dan het gemompel. Hij raakte me vol op mijn jukbeen, scherp en stekend. Mijn hoofd schoot opzij. De smaak van koper vulde mijn mond toen mijn lip tussen mijn tanden openscheurde.
Ik struikelde achteruit en viel op één knie naast Mia. De kamer draaide even rond. De vernedering was als een fysieke hitte, die mijn huid verbrandde.
‘Hoe durf je?’ schreeuwde mijn moeder, terwijl ze als een wraakengel boven me stond. ‘Hoe durf je leugens over je zus te verzinnen op haar grote avond? Na alles wat ze voor dit gezin heeft gedaan? Jij ondankbare kreng!’
Ze wees naar de deur, haar vinger trillend van woede. « Sarah is de redder van deze familie! Ze heeft zich kapot gewerkt om dit huis terug te kopen! En jij? Jij gedraagt je als een dienstmeisje, want daar ben je alleen maar goed voor! Jij bent een parasiet, Elena. Een jaloerse, leugenachtige parasiet die niets dan chaos brengt! »
