Ik hurkte neer en spreidde mijn armen. Mia zette een stap in mijn richting. Maar de balzaal was vol, de vloer oneffen waar de dikke Perzische tapijten het gepolijste marmer raakten. Haar kleine voetje bleef haken aan de rand van het tapijt.
Ze struikelde naar voren.
Het gebeurde in slow motion, zoals rampen altijd gebeuren. Ik zag de plastic beker kantelen. Ik zag de donkerpaarse vloeistof de lucht in spuiten.
En ik zag waar het zou landen.
Vlak voor Mia stond Sarah, midden in een lachbui, een groep potentiële investeerders te vermaken. Ze droeg crèmekleurige suède hakken – Italiaans, op maat gemaakt en meer gekost dan een maand kinderopvang.
Plons.
Het sap spatte met een nat, duidelijk geluid op de schoenen. Het spatte omhoog, kleurde het crèmekleurige suède dieppaars en spoot ook op de zoom van de smaragdgroene jurk.
Het strijkkwartet bleef spelen, maar de stilte in onze kring was absoluut. Sarah keek naar beneden. Ze zag de vlek. Haar gezicht, dat even daarvoor nog zo stralend was, vertrok in een masker van pure, afzichtelijke woede.
Hoofdstuk 2: De trap
Heel even dacht ik dat Sarah zou gaan gillen. Ik bereidde me voor op de verbale aanval – de gebruikelijke beledigingen over mijn opvoeding, over Mia’s onhandigheid. Ik was klaar om mijn excuses aan te bieden, om de schoonmaak te betalen, om me terug te trekken op de achtergrond zoals ik altijd deed om de vrede te bewaren.
Maar Sarah schreeuwde niet. Nog niet.
Ze reageerde met een fysiek, gewelddadig instinct dat de lucht uit de kamer zoog.
« Wegwezen! » gilde Sarah.
Ze tilde haar rechterbeen op – het been met de vlekken – en schopte het uit.
Het was geen zacht duwtje. Het was geen aandringen om een hond weg te jagen. Het was een venijnige, puntige trap recht op de bron van haar ergernis gericht. De spitse punt van haar schoen met harde zool raakte Mia vol in haar kleine ribbenkast.
Plof.
Het geluid was misselijkmakend dof, een holle klap van leer tegen bot.
‘Mama!’ schreeuwde Mia. Het was een hoog, scherp geluid van pure angst en pijn. Door de klap werd ze achteruit geslingerd en kwam hard terecht op de koude marmeren vloer. Ze kromp onmiddellijk ineen, greep naar haar zij en hijgde terwijl ze probeerde adem te halen uit haar geschokte longen.
‘Jij idioot!’ brulde Sarah, terwijl ze dreigend boven het snikkende kind stond. Ze keek niet geschokt naar wat ze had gedaan. Ze keek woedend. ‘Weet je wel hoeveel dit kost? Dit is twaalfhonderd dollar! Jij onhandige kleine snotaap! Je bent een vernietiger, net als je moeder!’
Er knapte iets in me.
Het was geen harde knal. Het was het stille, angstaanjagende geluid van een kabel die brak op een hangbrug, het moment voordat de hele constructie in zee stortte. De rol van ‘dienstmeisje’ verdween. De zus die een stap terugdeed om Sarah te laten schitteren, was weggevaagd.
Ik liet het zilveren dienblad vallen. Het kletterde met een oorverdovende klap op de grond, waardoor krabkoekjes en kristallen glazen over het tapijt verspreid raakten. Het kon me niet schelen. Ik snelde naar Mia toe, liet me op mijn knieën zakken en legde mijn handen boven haar trillende lichaam.
