Greg wist het.
Hij wist dat zijn tech-startup zes maanden geleden was ingestort. Hij wist dat hij tot over zijn oren in de schulden zat. Hij wist dat de twee miljoen dollar voor het eiland, de vijftigduizend dollar voor de jurk, de gecharterde privéjets, de champagne – alles – betaald was met een bankoverschrijving die vanochtend om 9.00 uur was verzonden door een holdingmaatschappij genaamd Aurora Ventures .
Hij wist dat ik de CEO van Aurora Ventures was. Hij wist dat ik een van de meest succesvolle hedgefondsen in New York leidde, een feit dat ik voor mijn familie verborgen hield om juist dit soort parasitair gedrag te voorkomen.
Ik had deze bruiloft betaald. Ik deed het voor Sarah, in de hoop dat ze misschien, heel misschien, eindelijk gelukkig zou zijn als ik haar de perfecte dag gaf. Ik deed het om mijn ouders het zwijgen op te leggen.
‘Greg ziet er nerveus uit,’ merkte ik droogjes op.
‘Hij is gewoon overdonderd door zijn eigen vrijgevigheid,’ zei mijn moeder, terwijl ze haar haar in model bracht. ‘Ga nu maar ergens anders heen. De fotograaf wil een familiefoto, en eerlijk gezegd verpest je de sfeer.’
Ik voelde een lichte ruk aan mijn hand. Ik keek naar beneden en zag Mia, mijn achtjarige dochter. Ze zag eruit als een bosfee in haar bloemenmeisjesjurk, met een krans van gipskruid in haar haar. Maar haar grote bruine ogen waren gevuld met tranen.
‘Mama?’ fluisterde ze.
Ik knielde meteen neer en negeerde de verontwaardigde uitroep van mijn moeder over mijn houding. « Wat is er, schatje? »
‘Tante Sarah heeft tegen me geschreeuwd,’ snikte Mia. ‘Ze zei dat ik te langzaam liep tijdens de repetitie. Ze zei dat ik er… onhandig uitzag.’
Mijn hart verstijfde tot een koude steen in mijn borst. « Tante Sarah is gewoon gestrest, Mia. Jij bent perfect. Jij bent het meest gracieuze, mooiste meisje van dit hele eiland. Hoor je me? »
Mia knikte en veegde haar ogen af. ‘Mag ik gaan spelen? Ik wil nu even niet in haar buurt zijn.’
‘Ga maar spelen,’ zei ik zachtjes. ‘Blijf op het terras, uit de buurt van het water. Ik kom je halen als het tijd is om te beginnen.’
Ik keek haar na terwijl ze wegrende, haar lint achter haar aan slepend. Ik stond op en keek mijn ouders aan, mijn masker van onverschilligheid gleed een klein beetje af.
‘Wees aardig voor mijn dochter,’ waarschuwde ik hen met gedempte stem.
‘Leer haar netjes lopen, dan hoeven we haar niet te corrigeren,’ snauwde mijn moeder, terwijl ze zich van me afkeerde om naar de fotograaf te zwaaien. ‘Kom op, Harold! Tijd voor de foto! Sarah, lieverd, kijk naar mama!’
Ik nam een flinke slok water, wenste dat het wodka was, en stapte de schaduwen in. Ze dachten dat ze de koningen en koninginnen van dit paradijs waren. Ze beseften niet dat ze slechts gasten in mijn huis waren.
Hoofdstuk 2: De noodlottige val
De receptie vond plaats op het Cliffside Terrace, een technisch hoogstandje dat boven de grillige rotsen en de beukende golven beneden uitstak. Het terras was verdeeld in twee niveaus. Het bovenste niveau bestond uit de dansvloer en het eetgedeelte, uitgevoerd in gepolijst teakhout en marmer. Het onderste niveau, ongeveer twee meter lager, was een decoratief aangelegde tuin met wit grind en scherpe, sierlijke stenen.
De zon was ondergegaan en kleurde de hemel in felle paarse en oranje tinten. De lucht koelde iets af, maar de sfeer op de dansvloer was koortsachtig.
Sarah was dronken. Niet op een vriendelijke manier aangeschoten, maar echt stomdronken. Ze hield een glas rode wijn in de ene hand en gebruikte de andere om de meterslange kanten slierten die achter haar aan sleepten in goede banen te leiden. Ze draaide rond in het midden van de dansvloer en eiste alle ogen op zich gericht.
Mia speelde aan de rand van de bovenste tribune. Ze had een vriendinnetje gevonden – de dochter van een van Gregs getuigen – en ze speelden een rustig spelletje tikkertje, waarbij ze tussen de tafels door slalommen.
‘Pas op, Mia!’ riep ik vanaf mijn tafeltje in de hoek – de ‘afgewezen’ tafel waar ze me hadden neergezet met verre neven en nichten en de assistente van de weddingplanner.
Mia lachte en draaide zich om om terug naar me toe te rennen.
Ze zag de jurk niet.
Sarah was even gestopt om een selfie te maken en spreidde haar sleep als een pauw over de vloer uit. Mia, die over haar schouder naar haar vriendin keek, botste recht tegen de massa stof aan.
Haar sandaal bleef haken in het delicate, met de hand gestikte kant.
Rrrrip.
Het geluid was misselijkmakend hard tijdens een plotselinge stilte in de muziek.
