Sarah struikelde naar voren en schrok hevig toen er op haar jurk werd getrapt. De rode wijn in haar glas klotste omhoog en spatte een donkere, karmozijnrode vlek op het smetteloze witte lijfje van haar vijftigduizend dollar kostende jurk.
De band stopte met spelen. Een collectieve zucht van verbazing vulde de zaal.
Sarah stond even stokstijf stil en keek naar de rode vlek. Toen draaide ze zich abrupt om. Haar gezicht was niet langer mooi. Het was verwrongen, lelijk en demonisch.
‘Jij!’ gilde ze, terwijl ze met een trillende vinger naar Mia wees.
Mia verstijfde, haar ogen wijd opengesperd van angst. « Ik… ik ben sorry, tante Sarah! Ik heb het niet gezien! »
‘Jij kleine rat!’ schreeuwde Sarah. ‘Je hebt het verpest! Je hebt mijn jurk verpest! Je hebt mijn bruiloft verpest!’
‘Sarah, stop!’ riep ik, terwijl ik van mijn stoel sprong en over de dansvloer rende. ‘Het was een ongeluk!’
Maar ik stond op zes meter afstand. Sarah stond op zestig centimeter afstand.
De alcohol en het narcisme namen de overhand. Sarah schreeuwde niet alleen, ze viel aan.
“Ga uit mijn zicht!”
Sarah plaatste beide handen op Mia’s kleine borst en duwde.
Het was geen speelse duw. Het was een duw die bedoeld was om pijn te doen. Een duw ingegeven door een leven lang gevoel van superioriteit en woede.
Mia was piepklein. Ze vloog achteruit, haar voeten kwamen van de grond.
Ze spartelde wild in een poging zich ergens aan vast te grijpen, maar er was niets dan lucht. Ze struikelde achteruit, stootte tegen de lage, decoratieve reling die de verdiepingen scheidde en viel om.
« NEE! » schreeuwde ik, het geluid sneed mijn keel open.
Mia verdween over de rand.
De tijd leek stil te staan. Ik zag de uitdrukking op het gezicht van mijn zus – geen afschuw, maar voldoening. Ik zag de wijn langs haar jurk druipen. Ik zag de gasten als aan de grond genageld staan, met hun handen voor hun mond.
Toen klonk het geluid.
Knal-krak.
Het was het geluid van een lichaam dat op een steen viel. Het was een geluid dat geen enkele ouder ooit zou moeten horen.
Ik bereikte de reling en keek naar beneden.
Mia lag in de siertuin beneden. Ze lag op haar zij opgerold in het witte grind. Ze bewoog niet.
Onder haar hoofd vormde zich al een plas bloed, dat fel afstak tegen de witte stenen. Haar linkerarm was in een onnatuurlijke hoek onder haar lichaam verdraaid.
‘Mia!’ jammerde ik. Ik nam niet de trap. Ik wierp me over de reling en liet me zo’n twee meter naar beneden vallen op het grind, waar ik hard op mijn handen en knieën naast haar terechtkwam.
“Mia, schatje, praat met me. Doe je ogen open.”
Mijn handen zweefden boven haar, doodsbang om haar aan te raken, doodsbang om het niet te doen.
Mia slaakte een zacht, gorgelend kreuntje. Haar ogen fladderden open, wazig en draaiden weg. « Mama… », jammerde ze. « Mijn hoofd… »
‘Ik ben hier, schat. Ik ben hier.’ Ik keek omhoog naar het balkon, waar de gezichten van de gasten als waterspuwers naar beneden staarden.
« Roep een ambulance! » brulde ik. « Bel 112! Bel het traumateam! NU! »
Boven me streek Sarah de voorkant van haar jurk glad. Ze keek naar ons neer, naar haar bloedende nichtje, en ze huilde niet. Ze schreeuwde niet om hulp.
Ze fronste haar wenkbrauwen.
‘Geweldig,’ siste Sarah. ‘Nu zijn de foto’s ook nog eens verpest. Iemand moet dat kreng uit beeld halen.’
