« Dit is belachelijk! » schreeuwde hij tegen de hoofdagent. « Ik ken de burgemeester! Je kunt hier niet zomaar binnenstormen! »
Hij wees met trillende vinger naar de agent. « Mijn verloofde en ik proberen te dineren! Ga weg! »
De hoofdagent – een lange man met een kaaklijn als graniet – keek Mark niet eens aan. Hij liep rechtstreeks naar onze tafel, geflankeerd door twee anderen.
Hij stopte voor Jessica.
‘ Jessica Thorne , ook wel bekend als ‘De Zwarte Weduwe van Wall Street’,’ kondigde de agent met bulderende stem aan. ‘U bent gearresteerd voor internetfraude, verduistering en achttien gevallen van identiteitsdiefstal.’
Jessicas gezicht werd wit. De zelfvoldaanheid verdween als sneeuw voor de zon en maakte plaats voor de angst van een gevangen dier. Ze liet haar wijnglas vallen. Het spatte in duizenden stukjes op de grond en de rode wijn spatte op Marks schoenen.
‘Wat?’ stamelde Mark, terwijl hij van de agent naar Jessica keek. ‘Verduistering? Nee, ze is een angel investor! Ze steunt mijn bedrijf!’
‘Ze drijft u de cel in, meneer,’ zei de agent droogjes. ‘Ze gebruikt uw rekeningen al drie maanden om gestolen geld wit te wassen.’
« Mark! » schreeuwde Jessica, terwijl ze naar hem toe sprong toen de agenten haar armen vastgrepen. « Vertel ze wie je bent! Bel je advocaat! Los dit op! »
Mark deinsde achteruit, zijn handen omhoog. « Ik… ik wist het niet! Echt waar! »
De agenten boeiden Jessica. Ze verzette zich hevig, spugend en vloekend, een wervelwind van rode zijde en gestolen diamanten.
« Haal haar hier weg, » beval de hoofdagent.
Terwijl ze haar wegsleepten en obscene taal uitschreeuwden waar zelfs een zeeman van zou blozen, richtte de agent zijn aandacht op Mark.
‘Meneer,’ zei hij. ‘We hebben documenten waaruit blijkt dat u dit diner – en diverse andere luxe aankopen – heeft betaald met een creditcard die gekoppeld is aan de frauduleuze rekeningen van mevrouw Thorne.’
« Ze gaf me de kaart! » riep Mark, terwijl het zweet van zijn gezicht liep. « Ze zei dat het haar zakelijke rekening was! »
‘U gaat met ons mee voor een verhoor,’ zei de agent, terwijl hij naar zijn handboeien greep.
Mark keek naar de agenten. Hij keek naar de restaurantgasten die hem met afschuw aanstaarden.
Toen draaide hij zich naar mij toe.
Zijn ogen stonden wijd open van angst. De grootspraak was verdwenen. De ‘keizer’ was weg. Hij was slechts een kleine, bange man die besefte dat de muren op hem afkwamen.
‘Elena…’ fluisterde hij. ‘Elena, jij werkt in de advocatuur. Jij kent de mensen. Jij kent de procedures.’
Hij reikte naar mijn hand, dezelfde hand die hij minuten geleden nog had weggeduwd.
“Doe iets! Zeg ze dat ik onschuldig ben! Zeg ze dat ik een goed mens ben!”
‘Meneer, draai u om,’ snauwde de agent, terwijl hij Mark bij de schouder greep.
‘Elena, alsjeblieft!’ smeekte Mark, terwijl hij zich verzette. ‘Vertegenwoordig me! Ik ben je man! Je kunt niet toestaan dat ze me meenemen!’
‘Ik kan je niet vertegenwoordigen, Mark,’ zei ik, mijn stem doorbrak zijn paniek.
“Jazeker! Je bent juridisch medewerker, je kent de formulieren! Zorg gewoon dat ik op borgtocht vrijkom!”
Ik stond langzaam op. Ik raapte de draagtas van mijn voeten op.
‘Ik ben geen juridisch medewerker, Mark,’ zei ik.
Ik greep in de tas. De stof van de kledinghoes voelde koel en zwaar aan in mijn handen. Ik ritste hem open.
Het geluid van de rits was luid in de plotselinge stilte aan onze tafel.
Ik haalde de zwarte mantel tevoorschijn. De zware zijde viel in golven naar beneden en ving het omgevingslicht op. Het was het uniform van de hoogste autoriteit in het land.
Mark verstijfde. De FBI-agent verstijfde.
