Ik heb mijn man nooit verteld dat ik een imperium van vijf miljard dollar bezat. Voor hem was ik nog steeds « de nutteloze huisvrouw ». Op zijn promotiefeest dwong hij me een dienstmeisjesuniform te dragen en drankjes te serveren, terwijl zijn maîtresse op de ereplaats zat, met mijn sieraden om. Ik hield mijn hoofd gebogen en serveerde in stilte – totdat zijn baas me zag en stokstijf bleef staan. Hij boog lichtjes en zei: « Goedenavond, mevrouw de voorzitter. » Mijn man lachte nerveus. « Meneer, u vergist zich – ze is gewoon mijn vrouw. » Zijn baas keek hem aan en antwoordde: « Nee. U werkt voor haar. » Het gezicht van mijn man trok wit weg. Wat er daarna gebeurde, maakte hem volledig kapot.

‘Hoi lieverd,’ zei Elena, terwijl ze haar handen aan haar schort afveegde. ‘Hoe was je werk?’

Mark zuchtte – een lange, dramatische uitademing bedoeld om medelijden op te wekken. « Brutaal. Echt brutaal. De raad van bestuur zet marketing onder enorme druk. Ze snappen visie niet, Elena. Ze willen alleen maar cijfers. Maar ik heb het aangepakt. Dat doe ik altijd. »

Elena knikte en onderdrukte de neiging om hem te corrigeren. Ze wist precies wat de raad van bestuur wilde, want zij  was  er zelf één van. Ze had die ochtend de e-mail met de instructie verstuurd waarin ze een beter rendement op de nieuwe advertentiecampagne eiste – de campagne die Mark zogenaamd leidde.

‘Ik weet zeker dat je het geweldig hebt gedaan,’ zei Elena zachtjes.