Ik heb mijn man nooit verteld dat ik een imperium van vijf miljard dollar bezat. Voor hem was ik nog steeds « de nutteloze huisvrouw ». Op zijn promotiefeest dwong hij me een dienstmeisjesuniform te dragen en drankjes te serveren, terwijl zijn maîtresse op de ereplaats zat, met mijn sieraden om. Ik hield mijn hoofd gebogen en serveerde in stilte – totdat zijn baas me zag en stokstijf bleef staan. Hij boog lichtjes en zei: « Goedenavond, mevrouw de voorzitter. » Mijn man lachte nerveus. « Meneer, u vergist zich – ze is gewoon mijn vrouw. » Zijn baas keek hem aan en antwoordde: « Nee. U werkt voor haar. » Het gezicht van mijn man trok wit weg. Wat er daarna gebeurde, maakte hem volledig kapot.

Ze hoorde het kenmerkende gerommel van een BMW die de oprit opreed.

Idealiter zou ze de champagne ontkurken. NovaStream had immers net zijn grootste concurrent in Azië overgenomen. In plaats daarvan sloot Elena haar laptop, schoof hem in een verborgen vakje onder haar bureau en haastte zich naar de keuken. Ze haalde een kant-en-klare ovenschotel uit de oven en woelde een beetje door haar haar om er wat warrig uit te zien.

De voordeur ging open. Mark kwam binnen.

Mark was knap op een conventionele, catalogusmodel-achtige manier. Hij had de kaaklijn van een held en het ego van een dictator. Hij gooide zijn sleutels met een luid gekletter in de schaal.

‘Ik ben thuis,’ kondigde hij aan, zonder op een antwoord te wachten. Hij liep recht langs Elena naar de koelkast en pakte een biertje.